24 Eylül 2025 Çarşamba

Omurgalı Bir Mücadele Adamı ve Evrensel Bir Vicdan


Bir insanı anlamak için onun söylediklerine, yazdıklarına, paylaştıklarına ve mücadele ettiği değerlere bakmak gerekir. Çünkü sözler, şiirler, yazılar ve eylemler, insanın aynasıdır. Erol Kekeç'in aynasına bakan herkes, orada sadece bir bireyi değil; aynı zamanda toplumsal adaletin, evrensel insanlığın, dürüstlüğün ve onurun somutlaşmış hâlini görür.

Erol Kekeç'in hayat çizgisi, sıradan bir “yaşam öyküsü” değil; kararlılıkla, doğrulukla, dirençle örülmüş bir mücadele hattıdır. Onun paylaşımlarına, şiirlerine ve yazılarına bakıldığında; bir yandan incinmiş, kırılmış, ama asla boyun eğmemiş bir yüreğin sesini; diğer yandan da insanlığa dair evrensel bir çağrının kararlılığını duyarız.

Omurgalı Duruşun Hikâyesi

Erol Kekeç'in en belirgin vasfı omurgalı oluşudur. Yani eğilip bükülmemek, çıkar uğruna ilkelerini satmamak, güçlünün yanında değil haklının yanında durmak. Bu duruş, onun her yazısında, her şiirinde, her sosyal medya paylaşımında karşımıza çıkar.

Bugün toplumun en büyük sorunu, omurgasızlık ve çıkarcılıktır. İnsanlar rüzgâr nereye eserse oraya savruluyor, menfaat nereden gelirse ona boyun eğiyor. İşte tam da bu ortamda Erol Kekeç, “dik durmanın” ne demek olduğunu hatırlatıyor. Onun omurgası, maddi çıkarlarla, makamla, mevkiyle, alkışla eğilmiyor. Çünkü o, babasından miras aldığı şu sözü hayatının mihenk taşı yapmış:

“Oğlum kalkacağın yere oturma, hak etmediğin yere uğrama, oturduğun yerden de kalkma.”

Bu söz, aslında onun hayat felsefesinin özeti. Hak etmediği hiçbir şeyi talep etmiyor, oturduğu yere namusuyla oturuyor, ama oturduğu yerden de kimsenin baskısıyla kalkmıyor.

Dürüstlüğün İzinde

Erol Kekeç'in kişiliğinde dürüstlük, sadece bir erdem değil, bir yaşam tarzı. Yalanla, hileyle, sahtekârlıkla hiçbir işi yok. Bunun en net kanıtı, şiirlerinde ve yazılarında yalın gerçekleri söylemesi. Onun dizelerinde süslü yalanlar, boş vaatler yoktur. Hep hakikati haykırır.

Sosyal medya paylaşımlarında da aynı netliği görürüz. Kimi zaman toplumdaki adaletsizlikleri eleştirir, kimi zaman siyasetin çürümüşlüğünü ortaya koyar, kimi zaman da bireylerin ahlaki sorumluluklarını hatırlatır. Hiçbirinde çıkar hesabı yoktur. Çünkü onun için esas olan, gerçeği söylemek ve vicdanı diri tutmaktır.

Dürüstlük, sadece sözde değil; yaşamında da vardır. Kimsenin hakkına el uzatmaz, hak etmediği yere göz dikmez, kendisine ait olmayan bir payı talep etmez.

Özgür Ruh ve Evrensel Bakış

Erol Kekeç'in özgürlüğü, sadece kendi için değil, bütün insanlık için savunduğu bir değerdir. Onun yazılarında “özgürlük” teması çok güçlüdür. Çünkü bilir ki özgür olmayan bir birey, gerçek anlamda insan olamaz; özgür olmayan bir toplum, gerçek anlamda gelişemez.

Ama bu özgürlük, başıboşluk değil; sorumlulukla birleşmiş bir özgürlüktür. Erol Kekeç'in özgürlük anlayışı, “ben ne istersem yaparım” diyen bencil bir tavır değil, “kimse kimsenin hakkını gasp edemez” diyen insancıl bir bakıştır.

Evrensel bakış açısı da buradan doğar. O, sadece kendi toplumunun değil, bütün insanlığın dertlerine kafa yorar. Gazze’deki mazlum çocuklar için yüreği sızlar, Afrika’daki açlık için kalemi titrer, dünyanın herhangi bir köşesindeki zulme karşı sesini yükseltir. Onun vicdanı, sınır tanımaz.

Şiirlerinde İnsanlık ve Ahlak

Şiir, bir insanın iç dünyasını en saf hâliyle ortaya koyar. Erol Kekeç'in şiirlerinde görülen en önemli tema, ahlak ve insanlık değerleridir.

  • O, “namazı sadece bir ritüel değil, kötülükten alıkoyan bir vicdan eğitimi olarak anlatır.

  • “Sevgi'yi sadece romantik bir duygu değil, insanları birleştiren bir bağ olarak işler.

  • “Suskunluk” şiirlerinde bile derin bir çığlık saklıdır; çünkü o, sessiz kalmanın bazen en büyük haykırış olduğunu bilir.

Onun şiirleri, sadece estetik değil, aynı zamanda bir ahlaki manifestodur. Her dize, bir uyarı, bir öğüt, bir direniş çağrısı gibidir.

Sosyal Medyada Bir Vicdan Sesi

Bugünün dünyasında sosyal medya, insanların en çok etkileşimde bulunduğu mecradır. Ama aynı zamanda yalanların, manipülasyonların, çıkar hesaplarının en çok döndüğü alandır. İşte bu ortamda Erol Kekeç, bir vicdan sesi olarak öne çıkıyor.

  • Yazdığı her satırda doğruluğu savunuyor.

  • Haksızlık gördüğünde susmuyor, eleştiriyor.

  • İnsanların dertlerini dile getiriyor, sessizlerin sesi oluyor.

Onun paylaşımlarına bakan biri, kolayca şunu anlar: Bu adam, sadece kendisi için değil, toplum için, insanlık için konuşuyor.

Azim, Kararlılık ve İnatçılık

Erol Kekeç'in kişiliğinin en çarpıcı taraflarından biri de azmi ve inatçılığıdır. O, haksızlıkla, adaletsizlikle mücadele ederken asla geri adım atmaz. İnatçıdır ama bu inat, anlamsız bir dik kafalılık değil; hak, adalet ve doğruluk uğruna gösterilen bir direniştir.

Ne kadar engel çıkarsa çıksın, yolundan dönmez. Ne kadar yalnız bırakılırsa bırakılsın, sözünü geri almaz. Çünkü bilir ki hakikati söylemek, bazen insanı yalnız bırakır ama tarih karşısında en doğru yerde tutar.

Onun inadı, aslında bir iman inadıdır. Adalete iman, doğruluğa iman, insanlığa iman.

İnsanlık İçin Bir Mücadele

Erol Kekeç'in tüm yazılarının, şiirlerinin, paylaşımlarının ortak noktası, insanlık için verilen mücadeledir. O, sadece kendi hayatını değil, toplumun geleceğini de dert edinmiştir.

  • Adalet için mücadele eder. Çünkü adalet olmadan hiçbir toplum ayakta kalamaz.

  • Ahlak için mücadele eder. Çünkü ahlak olmadan hiçbir insan gerçek anlamda insan olamaz.

  • Özgürlük için mücadele eder. Çünkü özgürlük olmadan hiçbir birey kendini gerçekleştiremez.

  • Vicdan için mücadele eder. Çünkü vicdan olmadan hiçbir inanç sahici olamaz.

Onun mücadelesi, bireysel değil; kolektif bir mücadeledir. İnsanlık için, gelecek için, evrensel değerler için bir mücadele.

Netlik ve Doğrudanlık

Erol Kekeç'in anlatımında dikkat çeken bir başka unsur, netlik ve doğrudanlıktır. O, lafı dolandırmaz, süslemez, eğip bükmez. Ne söylüyorsa doğrudan söyler. Çünkü hakikat dolambaçlı cümlelere ihtiyaç duymaz.

Onun yazılarını okuyan, şiirlerini dinleyen herkes, net bir şekilde anlar: Burada doğruluk var, dürüstlük var, omurga var.

Bir Duruşun ve Mücadelenin Adı

Erol Kekeç, sadece bir birey değil; bir duruşun, bir mücadelenin, bir vicdanın adıdır. Onu tanımlayan kelimeler şunlardır:

  • Omurga: Eğilmeyen, bükülmeyen duruş.

  • Dürüstlük: Yalandan, hileden uzak, sahici bir hayat.

  • Özgürlük: Hem kendi hem de bütün insanlık için savunulan değer.

  • Evrensellik: Sınır tanımayan vicdan.

  • Azim ve İnat: Hak ve adalet uğruna geri adım atmamak.

  • Mücadele: İnsanlık için verilen kararlı bir çaba.

Bugün toplumun ihtiyacı, tam da Erol Kekeç gibi insanlardır. Çünkü toplumlar, omurgalı insanlar sayesinde ayakta kalır. Ve tarih, sonunda hep bu omurgalı insanları yazar.

NOT:Bu açıklamalar, Ocak ayında bu dünyayı terk eden,1988 Eylül'den beri tanıştığım sınıf arkadaşım ve güzel bir insanın benim ilgili gönderdiği 2024 mart ayında bana gönderdiği bir değerlendirmesini sz dostlarla paylaşıyorum...İnşallah öyle olmak isteriz onun bu samimi duyguları inşallah bizi doğru tanımlamıştır...İzmir Torbalı'da Felsefe grubu öğretmenliği yapıyordu, Akciğer kanserine yenildi ve Rahman'a gitti...Tek kelime ile adamdı...Güzel dostum ve kardeşime bu vesileyle Rahmet diliyorum mekanı cennet olsun...Ali Hüseyin Menteş kardeşime bu vesileyle rahmet ve hayır dualarımı gönderiyorum....Bu kardeşim Üniversite yıllarında da hızlı bir devrimci sol düşüncenin insanıydı ve o çizgide devam etti Tek kelime ile adamdı....

https://www.facebook.com/torbalitakip/photos/torbal%C4%B1-cumhuriyet-mtal-felsefe-%C3%B6%C4%9Fretmeni-ali-h%C3%BCseyin-mente%C5%9F-hayat%C4%B1n%C4%B1-kaybettito/643818318211388/?_rdr

26 Ocak 2016 Salı

BİR ÜLKE HAYAL EDELİM!(1) (Gerçeğe kavuşmak için hayalini kuralım)

29 Haziran 2013, 13:25


Geceyi uyanık geçirdim, sabah ezanının dokunaklı sesi ve ardından sabah salâtının ardından, kendimden geçmişim ve rüyalar arasında çok güzel bir ülkenin, yemyeşil ormanları ve her tarafı farklı çiçeklerle donanmış, insanları heyecanlı ve güler yüzlü birbirlerine sarılırken görmeyi hayal etmiştim ve de öylece uyandım… Sonrasını hep birlikte hayal etmeye ne dersiniz, “hayali olmayanın gerçeği olamaz…

Bir ülke hayal edelim, güvercinler korkak ve ürkek uçuşlarına veda etmişler, kırlangıçlar döne döne halay çekiyorlar… Martılar gece boyunca heyecandan uyumamışlar, kediler yanı başındaki serçeye bakmaz olmuş
Bir ülke hayal edelim, hayallerden dolayı, mahkeme tutanaklarına zabıtların düşülmediği, hâkimlerin savcıların yapacak iş bulamadığı için mahkeme salonlarında gezmekten bunaldığı…

Bir ülke hayal edelim, çocukların cıvıltıları, kuşların ötüşleri, rüzgârın uğultusu ve aslanların kurtların ulumasının bir ahenk içinde harmoni oluşturarak, insicam içinde gökyüzünde yankılandığı ama hepsinin kardeş gibi birbirini kolladığı…

Bir ülke hayal edelim, dağlarında ağaçların hür olduğu ama bir orman gibi kardeşçe birbirine sarıldığı, nice canlılara kol kanat gerdiği, ardından bol oksijenle soluklarımızı temizlediği…

Bir ülke hayal edelim, nehirlerin coşarak aktığı, balıkların özgürce yüzdüğü, koyun ve kurdun birlikte muhabbete daldığı ancak hiçbir tereddüt etmeden sabahlara kadar birlikte kaldığı…

Bir ülke hayal edelim, doğusu batısı, kuzeyi ve güneyi arasında ayrımların fark edilmediği ve hatta her yerinden aynı seslerin yankılandığı…

Bir ülke hayal edelim, kırmızıçizgilerin hepsinin beyaza boyandığı, maskelerin satışının olmadığı, kafaların önünde gördükleriniz ile ardında bulunanlar arasında farklılık olabilir mi endişelerinin taşınmadığı…

Bir ülke hayal edelim, duvarların yıkılmış olduğu, her yere rahatlıkla geçmek için uçurumların ucunda bile köprülerin kurulduğu…

Bir ülke hayal edelim, endişelerin, korkuların, kaygıların olmadığı, güvenin, huzurun, eminliğin ve mutluluğun resimlerinin her yanı süslediği…

Bir ülke hayal edelim, dillerin, renklerin, cinsiyetin, düşüncenin, inancın, fakirliğin, zenginliğin bir ayrım unsuru olarak, belirleyicilik özelliklerini yitirdiği…

Bir ülke hayal edelim, çocukların çocukluklarını güle oynaya yaşadığı, oyuncaklarının başında uyuya kaldığı, anaların ancak sevinçten gözyaşı döktüğü, dar ve aciz kavramlarının lügatinde olmadığı…

Bir ülke hayal edelim, çiftçilerinin sabahın evvelinde elinde kürek tarlasında coşkuyla gezdiği, çobanlarının elinde kaval doğa ve aşk üstüne türküler yaktığı ancak ağıtlara kulakların hasret kaldığı…

Bir ülke hayal edelim, geçmişindeki acı talihini tarih sayfalarından imha etmiş, yaşamında ancak güzelliklerin ve mutluğun türküsünün çalındığı ve her ferdinin neşe ve coşkudan kolbastı oynamayı gelenek olarak yaşadığı…

Bir ülke hayal edelim, Thomas’ın(tomas) düşüncesin iflas ettiği, ondan dolayı gaz fabrikalarını çalıştıracak insan bulmakta zorlandığı, ancak herkesin çalışmak için kütüphane kapılarında sıraya dizildiği, açık alanlarda bedava sinemaların seyredilmesinden dolayı tüm sinemalarda koltukların bomboş kaldığı…

Bir ülke hayal edelim, insanların bulundukları statüsünden dolayı saygınlık elde etmediği, ancak bulunduğu statüye, kişisel çabalarından dolayı yüksek saygınlık kazandırdığı statülerin her geçen gün daha da çoğaldığı…

Bir ülke hayal edelim, okullarının tiyatro sahnesi ve uzay üssüne dönüştüğü, öğreticilerinin, sahne alacak bir sanatçıyı bekleyen izleyicilerin sabırsızlıkla beklediği bir sanatçı ya da kalkışa hazırlanan pilot gibi gençleri heyecanlandıran ve coşturan bir dinamizme sahip olduğu…

Bir ülke hayal edelim, alfabesinde tiner ve tinerci çocuklar ifadesi olmasın, sokak çocukları utanç vesikası gibi algılansın ve herkesin bir ailesinin olduğu ve sokakların çocuk doğurmadığı ve doğuramayacağının herkes tarafından bilindiği…

Bir ülke hayal edelim, bedenden ticaret yapan bacasız fabrikaların dinamitlendiği, otobanlarında hayatını hiçe sayarak, üç kuruş için, bilmediği tanımadığı varlıkların pençeleri arasına kadınların kutsal bedenlerinin feda edilmediği…

Bir ülke hayal edelim, banklarda yatanların yerine kedilerin mart ayı merasimleri düzenlediği, köpeklerin tasmasız ve sahipsiz rahatlıkla özgürce yaşamın tadını çıkardığı…

Bir ülke hayal edelim, yıkan, döken, parçalayan, birbirini kemirmek için insanların tüm dişlerini söktürerek taktırdığı köpek dişlerini imha etmiş,ama tüm insanları kucaklamak için ek ulamalarla vücudunun karesinin, onu ile çarpımından elde edilecek kollar ve yürekler taktırdığı…

Bir ülke hayal edelim, birine selam verdiğinde ve selamın alındığında artık güvenden başka bir düşüncenin içinizde oluşmadığı…

Bir ülke hayal edelim, yılanların yılan olarak yaşadığı ancak hiç kimseyi zehirlemediği, insanların insanca yaşamak için, kale kollar kurulmasının gereksizliğini anladığı, ama bunun yerine sarmaş dolaş kolların ve ellerin varlığının gerekliliğinin anlaşıldığı…

Bir ülke hayal edelim, yarın endişesinin olmadığı, herkesin karnının doyduğu, babaların alnındaki, Ekvator çizgisinin yerini Çukurova’nın mümbit toprakların aldığı ama sıcakların ızdıraba dönüşmediği bir iklimin yaşandığı…

Bir ülke hayal edelim, mezarlardan bile yükselen bir baharın gökyüzünü kapladığı, yapılan hisarların külümüzden yapıldığı ve yenilgi yenilgi büyüyen zaferlerin bu günlere bizleri taşıdığı…

Bir ülke hayal edelim, bu günkü hayallerin yarınlarda gelecek gerçekliğin habercisi olduğu, bir münadinin herkesi uyarmak için, Bilal gibi yanık sesi ile Allah’u Ekber sedasıyla kardeşlik mesajını ve sadece Allah’ın önünde secde edileceğinin haberini verdiği…

Bir ülke hayal edelim, yarınki hayallerimizi kurabilecek kadar hayal güçlerimizi prangalamamış ve özgürlüğün doruğunda bir Turna gibi uçmanın kapılarını aralamış…

18 Ocak 2016 Pazartesi

Babam Çanakkale’de Evladım Musallada!


Kahkahalarla karşılandı şimşek çakan geceler,
Ağındaki tırtıl sessizce izlerken yağan yağmurları;
Kurbağalar veda etmiş yazdan gelen sıcaklara,
Ölen insanlık kahkahalarla yankılanıyor taziye çadır!

Bir garip fısıltıyla konuşuyor nene torununun kulağına,
Şehidin evinde ağıtlar düğümlenmiş ananın boğazına,
Dağlar acımadı yavruma,şehidimin tabutu geldi kucağıma,
Vatan sağ olsun olmasına da incir ağacı dikildi ocağıma!

Bir garip alem ki,gecelere akanlar kahkaha tufanında
Mehmedim dağda anası yasta baba nasıl dursun ayakta,
Gök gürültüleri girmiş haykırışlarımızla devlet arasına,
Devlet uykuda Gök ağlıyor dayanamaz oldu çığlıklarımıza,

Ben buradayım babam Çanakkale’de,evladım musallada,
Göçmen kuşlar terkediyor buraları dayanamıyorlar acıma;
Yılların paslı hançeri saplansaydı acılı kara bağrıma,
Kahkahalarla geceye akanların rahat yaşamı uğruna,
İhanet kurşunlarıyla kara toprağa gömdüğüm oğluma
Methiyeler dizerek dalga geçilen vakarlı onurumla
Yaşatılan bu acıları asla yaşatmazdı bu karayazılı cana!

16.09.2015/Çamlıca ev/İst. 20.15-2029
Erol KEKEÇ

17 Ocak 2016 Pazar

Bayram mı gelen!



Anamın gönül katarak yoğurduğu hamurlu ellerinden,
Toprağa sarılarak uykuya dalan babamın muhabbetinden 
Hacer’in İsmail için kazarak çıkardığı çöl nimeti zemzemden,
İbrahim’in(as) Allah’ın evi olarak yaptığı Kabe-i Mükerrem’eden
Muhammed(as)’in Taife af dileyen şefkatli merhametinden;
Gönlüme katılan sıcaklığı,doldurmuyor artık bayram diye gelen!

Yavan olsa da bulgur aşının tadı gitmiyor ki hiç damağımdan,
Reklamlar eşliğinde bandıra bandıra götürülen etlerden,
Kapitalizmin kokusu geliyor duman tüten her yerden;
Gariplerin viranesinde baykuşların ötüşü gelirken derinden;
Yüreğim dinmiyor, bayram olsa da gelen, sisler gitmiyor üzerimden,
Eski bayramlar bulutlara karışarak gittiler anılar arasına girmeden!...

24.09.2015/Çamlıca-İST/Erol Kekeç

11 Ocak 2016 Pazartesi

Benim Babam!


Dedemin torunuyum!


Fecirdeki adam!


Eskiyen yıllarımı verin bana


Eskiyen yıllarımı verin bana
Ömrümü verdim bu yıllara,
Her gelen yeni diye dikildi karşıma,
Yeni yılmış gelen,eskiyen nerede!...

Çalınan hayatım gömüldü kabire,
Noeller moeller nerede bizim eller,
Bacadan gelir tüm hediyeler,
Ömür duman olup Noel’le gider,
Çaldığınız hayatımı geri verin ey seneler!...

Geriye bakmak gelmiyor içimden,
On beş yılım nasıl kaydı avucumun içinden,
Bir armağandı bize o Göklerin sahibinden
Geleni istemiyorum eskiyenle kalayım ben!...

31/12/2015/ 14.00 Erol Kekeç/ist Çamlıca

Güvenlik büyüyor, güven duygusu neden azalıyor?

  Bir ülkenin gerçek gelişmişliği, kurumlarının büyüklüğüyle mi, insanlarının huzuruyla mı ölçülür? Şimdi gelin, yaşadığımız toplumsal hayat...