ZULMÜN KARANLIĞINDA AYAKTA KALMAK

 

Yıllardır meydanlarda bağırarak dolaşan, sloganların arkasına saklanan ama hakikat karşısında tek bir taş bile atamamış insanların arasında yaşıyoruz. Bu coğrafya garip bir coğrafya… Ses çok, gürültü çok, hamaset çok; fakat hakikatin omzuna yüklenen cesaret yok. Dillerde ateş gibi sözler dolaşıyor, fakat o sözlerin kalpte bir karşılığı bulunmuyor. Korkunun ve menfaatin gölgesinde büyüyen bir ikiyüzlülük, bir çürüme, bir içten içe erime hali var.

Düşmanı tarumar eden bir ülkenin inançlarına saldırmayı neredeyse ibadet gibi gören, bunu bir meziyet sanan zibidilerle aynı göğün altında nefes alıyoruz. Onların kalemleri zehirli bir hançer gibi; onların sözleri, kendi toplumunun ruhuna saplanmış bir bıçak gibi. Garip olan şu ki, kendilerini özgürlük, aydınlanma ve akıl adına konuşturduklarını iddia ediyorlar. Oysa söyledikleri şeylerin çoğu, başka güçlerin ağzından düşen kırıntılardan ibaret.

Bu coğrafya bazen öyle geliyor ki; münafık üretmek için kurulmuş bir laboratuvar gibi. Zındıkların, ajanların, karanlık hesapların barındığı tuhaf bir iklim. Belki de tarih boyunca çok fazla yara gördüğü için böyle oldu. Belki de çok fazla ihanet gördüğü için ruhu yoruldu. Ama bir gerçek var ki, koca bir imparatorluğu ayakta tutan ruhu kemiren şey dışarıdan gelen toplar değildi sadece; içeride büyüyen o ince, görünmez çürüme idi.

Altı yüz yıl boyunca dünyaya adalet taşıdığını söyleyen bir imparatorluğun yıkılışına bakın; sadece savaş meydanlarını inceleyerek anlayamazsınız. Onu çökerten şey, kalplerin yavaş yavaş boşalmasıydı. İnancın yerini korku aldığında, sorumluluğun yerini konfor aldığında, hakikatin yerini çıkar aldığında… işte o zaman en büyük kaleler bile içten çökmeye başlar.

Bugün de benzer bir manzaranın ortasında yaşıyoruz.

Acılar coğrafyasında yaşıyoruz biz. Bu söz artık bir klişe gibi tekrar ediliyor ama gerçekliği her gün yeniden yüzümüze çarpıyor. Yıllardır mazlumların kanı akıyor. Yıllardır çocukların çığlığı göğe yükseliyor. Yıllardır dünyanın gözünün önünde bir halk eziliyor.

Ve o halkın üzerine ölüm yağdıranlar, kendilerini medeniyetin temsilcisi olarak tanıtıyor.

Siyonist bir vahşetin gölgesi, yıllardır insanların evlerinin üzerine düşüyor. Topraklarını savunanların üzerine bombalar yağıyor. Küçücük bedenler, devasa siyasi hesapların altında eziliyor. Fakat bu vahşete karşı ilk kurşunu atan bir topluma ve onların inançlarına saldıranlar da yine bizim içimizden çıkıyor.

İşte insanı en çok yaralayan yer burasıdır.

Düşmanla mücadele edenlere değil, düşmanla birlikte hareket edenlere karşı öfke büyür insanın içinde. Çünkü düşmanın ne olduğu bellidir. Ama içimizde dolaşan o münafık ruh; o çok daha tehlikelidir.

Bir yandan o siyonistlere ülkelerini her türlü kullandıranlar, diğer yandan kürsülere çıkıp din, iman, ahlak nutukları atanlar…

İnsan bazen gerçekten kendisine soruyor: Bu nasıl bir çelişkidir?

Bu nasıl bir yüzsüzlüktür?

Bu nasıl bir vicdan kaybıdır?

İnsan bazen bu tabloya bakınca gerçekten insanlığından istifa edecek gibi oluyor. Çünkü ortada öyle bir sahne var ki; zalimler güç kazanırken, mazlumlar yalnız bırakılıyor. Hakikat konuşulmaz hale geliyor, ama propaganda meydanları dolduruyor.

Ve en acısı da şu: Bütün bunlar olurken bazıları kitlelere afyon dağıtıyor.

Onlara sabrı yanlış anlatıyorlar.

Onlara kaderi yanlış anlatıyorlar.

Onlara dini yanlış anlatıyorlar.

Sanki din; zulme karşı susmakmış gibi.

Sanki iman; zalime boyun eğmekmiş gibi.

Sanki takva; hakikati görmezden gelmekmiş gibi.

Oysa hakikat böyle değildir.

Din, zalimin önünde eğilmek için değil; zulme karşı ayağa kalkmak için vardır. İman, korkunun değil cesaretin kaynağıdır. Hakikat, iktidarın hoşuna giden bir masal değil; bazen en güçlü sarayların bile duymak istemediği bir haykırıştır.

Bu yüzden insan bazen göğe bakıp şöyle dua etmek istiyor:

Allah’ım…

Bizi bu karanlığın girdabından kurtar.

Zulmün, cehaletin ve ikiyüzlülüğün foseptiğine dönmüş bu atmosferden bizi çıkar.

Kalplerimizi uyuşturan o sahte sözlerden, o yalancı kahramanlıklardan, o kirli hesaplardan bizi uzak tut.

Zalimlere ulaşacak olan o fitneden bizleri koru.

Çünkü bazen zalimlerin ateşi sadece onları yakmaz; etrafındaki masumları da yakar.

Allah’ım…

Bize aydınlık yolları göster.

Kalplerimizi karanlıkta bırakma.

Hakikati görebilecek bir basiret ver.

Mazlumların yanında durabilecek bir cesaret ver.

Çünkü biliyoruz ki tarih boyunca hakikatin yolu kolay olmadı.

Peygamberlerin yolu da kolay olmadı.

Onlar da yalnız bırakıldılar.

Onlar da iftiralara uğradılar.

Onlar da kendi toplumlarının içindeki münafıklarla mücadele ettiler.

Ama yine de yürüdüler.

Çünkü hakikat yürümeyi gerektirir.

Bazen insan, İbrahim’in yürüyüşünü düşünür.

O büyük meydan okuyuşu…

Bir insanın bütün bir düzenin karşısında tek başına duruşunu.

O, sadece putlara değil; o putları ayakta tutan zihniyete meydan okudu. Ve sonunda şöyle dedi:

“Ben sizi ve taptıklarınızı yok sayıyorum. Ben yalnız Rabbime yöneliyorum.”

Bu söz sadece bir cümle değildi.

Bu söz, bir özgürlük ilanıydı.

Bir insanın korkudan kurtuluşuydu.

Bir kalbin, sahte otoritelerden kurtulup hakikate teslim oluşuydu.

İşte bugün de belki en çok ihtiyaç duyduğumuz şey budur.

Sahte korkulardan kurtulmak.

Sahte otoritelerden kurtulmak.

Sahte kahramanlardan kurtulmak.

Ve Rabbimize doğru yürümek.

Çünkü insan bazen şunu fark ediyor:

Zalimler aslında sandıkları kadar güçlü değiller.

Onları güçlü kılan şey, insanların korkusudur.

Onları güçlü kılan şey, insanların suskunluğudur.

Onları güçlü kılan şey, insanların umutsuzluğudur.

Eğer bir toplum korkuyu kırarsa…

Eğer bir toplum hakikati konuşmaya başlarsa…

Eğer bir toplum vicdanını yeniden hatırlarsa…

İşte o zaman zalimlerin saltanatı sarsılmaya başlar.

Allah’ım…

Mazlumlara karşı zalimlere zafer verme.

Gazze’de, Yemen’de, dünyanın dört bir yanında ezilen insanları yalnız bırakma.

Kalplerinde samimiyet taşıyanlara güç ver.

Hakikati savunanların sesini çoğalt.

Karanlığın ortasında ışık taşıyanların yolunu aç.

Ve bizleri de o salih kulların arasına kat.

Korkudan değil imandan yürüyenlerin arasına…

Menfaatten değil vicdandan konuşanların arasına…

Dünyanın bütün sahte putlarına karşı yalnız Rabbine yönelenlerin arasına…

Çünkü biliyoruz ki…

Zulüm ne kadar büyük görünürse görünsün, sonsuz değildir.

Yalan ne kadar gürültü çıkarırsa çıkarsın, hakikatin sesi sonunda duyulur.

Ve karanlık ne kadar koyu olursa olsun, bir gün mutlaka sabah olur.

Allah’ım…

O sabahı bize göster.

Ve o sabaha yürüyenlerin arasına bizi de kat...

Erol Kekeç/15.03.2026/Sancaktepe/İST

Dağları Sarsan Planlar, Hakikati Sarsamayan Güçler

İbrahim Suresi 46. Ayetin Işığında Güç, Tuzak ve Tarih, Dün Firavunlar, Bugün Emperyalist Dev Yapılar

İnsanlık tarihi yalnızca medeniyetlerin yükseliş ve çöküş hikâyesi değildir; aynı zamanda güç ile hakikat arasındaki büyük mücadelenin kaydıdır. Bu mücadelede bazı güç odakları kendilerini yenilmez, düzenlerini sarsılmaz ve kurdukları sistemleri ebedî zannetmişlerdir. Fakat vahiy, tarihin hiçbir döneminde bu iddiaları ciddiye almamış, aksine insanlığa sürekli olarak şu hakikati hatırlatmıştır: İnsan ne kadar karmaşık tuzaklar kurarsa kursun, kudretin mutlak sahibi Allah’tır. İbrahim Suresi 46. ayet, bu gerçeği çarpıcı bir biçimde dile getirir: İnsanların kurdukları planların büyüklüğü ne olursa olsun, hatta dağları yerinden oynatacak kadar büyük görünse bile, ilahî iradenin dışında hiçbir plan nihai anlamda başarıya ulaşamaz.

Bu ayetin tarihsel bağlamı incelendiğinde ortaya çıkan tablo oldukça çarpıcıdır. Vahyin indiği dönemde Mekke’deki egemen güçler, kendi düzenlerinin sarsılmasından korkan aristokratik bir yapı oluşturmuştu. Bu güç odakları ekonomik imkânları ellerinde tutuyor, dini gelenekleri kendi çıkarlarına göre yorumluyor ve toplum üzerindeki etkilerini kaybetmemek için karmaşık ittifaklar kuruyordu. Kurdukları düzen öylesine sağlam görünüyordu ki, kendilerini sarsabilecek hiçbir gücün var olmadığına inanıyorlardı. Ancak vahiy, onların bütün hesaplarını çok daha geniş bir perspektiften değerlendirdi ve insanlığa şu mesajı verdi: İnsanların kurduğu tuzaklar büyüklüğüyle değil, hakikat karşısındaki konumuyla değerlendirilir. Hakikatin karşısında duran hiçbir plan kalıcı değildir.

Bu ilke yalnızca Mekke aristokrasisi için değil, tarih boyunca ortaya çıkan bütün güç sistemleri için geçerlidir. Antik çağın Firavunları, Roma imparatorları, orta çağın despot krallıkları, modern çağın emperyal güçleri… Hepsi aynı psikolojik yapıyı paylaşmıştır: Kendilerini tarihin merkezinde görmek ve kurdukları düzenin yıkılamayacağına inanmak. Bu düşünce biçimi insanlık tarihinde tekrar tekrar ortaya çıkmış, fakat her seferinde aynı akıbetle karşılaşmıştır. Çünkü güç sarhoşluğu, insanın gerçekliği görme yetisini köreltir. İnsan, kurduğu düzenin büyüklüğüne bakarak onun haklı olduğuna inanır. Oysa vahyin perspektifinde büyüklük, haklılık anlamına gelmez.

Bugünün dünyasına bakıldığında bu ayetin anlamı daha da derinleşir. Modern çağda güç yalnızca askeri kuvvetle değil, ekonomik ağlarla, medya imparatorluklarıyla, finans sistemleriyle ve kültürel hegemonya araçlarıyla kurulur. Küresel sistemin bazı aktörleri, dünya üzerindeki kaynakları kontrol eden devasa yapılara dönüşmüş durumdadır. Bu yapılar çoğu zaman ulus devletlerin ötesinde bir etkiye sahiptir. Ekonomik krizler, savaşlar, enerji politikaları ve hatta kültürel yönelimler bile bu güç odaklarının stratejik planlarının parçası haline gelebilmektedir. İşte bu noktada İbrahim Suresi 46. ayet adeta çağımıza seslenir: İnsanların kurduğu planlar ne kadar devasa olursa olsun, nihai anlamda ilahî iradenin sınırları içindedir.

Bu ayetin sunduğu perspektif, emperyal güçlerin tarihsel davranış biçimlerini anlamak açısından da son derece önemlidir. Modern emperyalizm yalnızca askeri işgallerden ibaret değildir. Ekonomik bağımlılık mekanizmaları, borç sistemleri, uluslararası finans kurumları ve kültürel yönlendirme araçları, çağdaş dünyanın en etkili kontrol yöntemleri haline gelmiştir. Bu sistemler öylesine karmaşık bir ağ oluşturur ki, çoğu zaman insanlar bu yapının farkına bile varmaz. Ancak ayetin işaret ettiği gerçek burada da geçerlidir: İnsanların kurduğu planlar ne kadar karmaşık olursa olsun, onların mutlak kaderi belirleme gücü yoktur.

Tarihsel örnekler incelendiğinde bu gerçeğin sayısız kez doğrulandığı görülür. Bir zamanlar yenilmez olduğu düşünülen imparatorlukların bugün yalnızca tarih kitaplarında yer alması tesadüf değildir. Roma İmparatorluğu, kendi çağında dünyanın en güçlü siyasi yapılarından biriydi. Yolları, orduları, hukuk sistemi ve idari organizasyonu ile neredeyse ebedî bir düzen kurduğunu düşünüyordu. Ancak zaman içinde iç çelişkiler, ekonomik sorunlar ve toplumsal adaletsizlikler bu devasa yapının çözülmesine yol açtı. Aynı durum daha yakın dönemlerde ortaya çıkan büyük sömürge imparatorlukları için de geçerlidir. Bir zamanlar dünyanın dört bir yanına hükmeden bu güçlerin çoğu bugün tarihin sayfalarında birer örnek olarak incelenmektedir.

Bu noktada ayetin vurguladığı temel mesele, güç sahiplerinin kurdukları planların büyüklüğünü küçümsemek değildir. Ayet, insanın kurduğu planların gerçekten de çok büyük olabileceğini kabul eder. Hatta bazı planların dağları yerinden oynatacak kadar etkili olabileceğini ifade eder. Ancak ayetin asıl mesajı şudur: Bu büyüklük, ilahî irade karşısında mutlak bir güç anlamına gelmez. İnsanlık tarihi boyunca defalarca görüldüğü gibi, en karmaşık sistemler bile içlerinden doğan çelişkiler nedeniyle çözülmeye başlayabilir.

Modern çağın emperyal yapılarına bakıldığında bu iç çelişkiler açıkça görülür. Küresel ekonomik sistem devasa bir üretim ve tüketim döngüsü üzerine kuruludur. Ancak bu sistem aynı zamanda büyük eşitsizlikler üretir. Dünya nüfusunun küçük bir kısmı küresel servetin büyük bölümünü kontrol ederken, milyarlarca insan temel ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanmaktadır. Bu durum yalnızca ekonomik bir sorun değildir; aynı zamanda ahlaki ve toplumsal bir krizdir. Adaletsizlik büyüdükçe sistemin meşruiyeti zayıflar. Meşruiyet zayıfladığında ise en güçlü yapılar bile kırılgan hale gelir.

Vahyin perspektifi bu noktada son derece öğreticidir. Ayet yalnızca güç sahiplerine yönelik bir uyarı değildir; aynı zamanda toplumlara da bir bilinç kazandırmayı hedefler. İnsanlar çoğu zaman büyük güç yapılarını gördüklerinde umutsuzluğa kapılır. Dünyayı yöneten devasa sistemlerin karşısında bireyin hiçbir etkisi olmadığını düşünürler. Ancak vahiy bu düşünceyi reddeder. Çünkü tarihin yönünü belirleyen yalnızca güç dengeleri değildir; aynı zamanda insanın vicdanı, adalet arayışı ve hakikat bilinci de tarihsel süreçlerin önemli belirleyicileridir.

Bu bilinç tarih boyunca birçok toplumsal dönüşümün temelini oluşturmuştur. Köleliğin kaldırılması, sömürgeciliğe karşı verilen bağımsızlık mücadeleleri, insan hakları hareketleri ve adalet arayışları çoğu zaman başlangıçta küçük görünen fakat zamanla büyük etkiler yaratan hareketlerdi. Bu hareketlerin ortak noktası, hakikat karşısında kurulan güç sistemlerinin kalıcı olamayacağına duyulan inançtır. İşte İbrahim Suresi 46. ayet bu inancı besleyen temel kaynaklardan biridir.

Ayetin bir diğer önemli yönü ise insanın sorumluluğunu hatırlatmasıdır. İnsan yalnızca güç sahiplerinin planlarını eleştirmekle yetinemez; aynı zamanda kendi hayatını da adalet ve doğruluk ilkeleri üzerine kurmak zorundadır. Çünkü büyük sistemler çoğu zaman küçük tercihler üzerinden güç kazanır. İnsanlar adaletsiz bir düzenle karşılaştıklarında sessiz kalmayı tercih ettiklerinde, bu sessizlik zamanla sistemin güçlenmesine katkı sağlar. Vahyin çağrısı ise tam tersine bir bilinç oluşturmayı hedefler: İnsan hakikatin yanında durmakla yükümlüdür.

Bugünün dünyasında bu çağrı her zamankinden daha büyük bir önem taşır. Teknolojik gelişmeler, iletişim ağları ve küresel bağlantılar insanlık tarihinin en karmaşık sistemlerinden birini ortaya çıkarmıştır. Bu sistem bir yandan bilgiye erişimi kolaylaştırırken, diğer yandan manipülasyon ve algı yönetimi için de yeni araçlar üretmiştir. Medya ve dijital platformlar, toplumların düşünce dünyasını şekillendiren güçlü mekanizmalar haline gelmiştir. Bu durum, hakikat ile propaganda arasındaki sınırın giderek bulanıklaşmasına yol açmaktadır.

İşte bu noktada ayetin mesajı yeniden hatırlanmalıdır. İnsanların kurduğu planlar ne kadar karmaşık olursa olsun, hakikat karşısında mutlak bir üstünlük sağlayamaz. Çünkü hakikat yalnızca bir bilgi meselesi değildir; aynı zamanda insanın vicdanında karşılık bulan bir gerçekliktir. İnsan vicdanı, uzun vadede adaletsizliğe ve zulme karşı direnç üretir. Bu direnç bazen yavaş ilerler, bazen uzun süre bastırılmış gibi görünür; fakat sonunda kendini ifade etmenin yollarını bulur.

Ayetin sunduğu bu perspektif, geleceğe dair önemli bir umut da içerir. İnsanlık tarihindeki karanlık dönemler çoğu zaman kalıcı gibi görünmüştür. Ancak tarih, hiçbir karanlığın sonsuza kadar sürmediğini göstermiştir. Zulüm üzerine kurulan düzenler bir süre güçlü görünebilir; fakat içlerinden doğan çatlaklar zamanla büyür ve sistemin çözülmesine yol açar. Bu süreç bazen ekonomik krizlerle, bazen toplumsal hareketlerle, bazen de beklenmedik siyasi dönüşümlerle gerçekleşir.

Dolayısıyla İbrahim Suresi 46. ayet, yalnızca geçmişe ait bir tarihsel uyarı değildir; aynı zamanda çağımıza yönelik bir bilinç çağrısıdır. Bu ayet insanlığa şu gerçeği hatırlatır: Güç sahiplerinin planları ne kadar büyük olursa olsun, insanın sorumluluğu hakikati savunmaktan vazgeçmemektir. Çünkü tarih boyunca gerçek değişimler, güç dengelerinden önce insanın bilinç dünyasında başlamıştır.

Bugünün dünyasında emperyal güç yapılarını “yenilmez” olarak gören anlayışlar, aslında tarihin tekrar eden bir yanılgısını sürdürmektedir. Antik çağın kralları da kendilerini aynı şekilde görüyordu. Orta çağın imparatorları da düzenlerinin ebedî olduğuna inanıyordu. Modern çağın dev güçleri de benzer bir psikoloji içindedir. Ancak vahyin perspektifi bu iddiaları sürekli olarak sorgular ve insanlığa daha geniş bir bakış açısı sunar.

Sonuç olarak İbrahim Suresi 46. ayet, insanlık tarihinin en önemli derslerinden birini ifade eder: İnsan plan yapar, güç sistemleri kurar, stratejiler geliştirir; fakat nihai kader ilahî adaletin çerçevesinde şekillenir. Bu bilinç, insanı hem umutsuzluktan korur hem de sorumluluk duygusunu güçlendirir. Çünkü hakikat yalnızca büyük güçlerin karşısında değil, insanın kendi iç dünyasında da savunulması gereken bir değerdir.

Bu ayetin çağrısı açık ve nettir: Gücün büyüklüğüne bakarak hakikatten vazgeçmemek. Çünkü tarih boyunca dağları yerinden oynatacak kadar büyük görünen planlar kurulmuş, fakat hakikat karşısında kalıcı olamamıştır. İnsanlık için asıl mesele, bu gerçeği fark ederek adalet, doğruluk ve sorumluluk bilinciyle yeni bir yön belirlemektir. Bu yön, vahyin insanlığı götürmek istediği istikamettir: Güce değil hakikate dayanan bir dünya.

 

Erol Kekeç/09.03.2026/Sancaktepe/İST

Bir Ümmetin Vicdan Muhasebesi

Dünya siyasetinin karmaşık yapısı içinde bazı olaylar vardır ki yalnızca diplomatik bir gelişme olarak değerlendirilmez; aynı zamanda toplumların vicdanını, inançlarını ve adalet duygusunu da derinden sarsar. Özellikle Müslüman toplumların yaşadığı coğrafyada meydana gelen trajediler, sadece askeri ya da siyasi bir mesele değil, aynı zamanda ahlaki ve vicdani bir sorgulamayı da beraberinde getirir. Bu yüzden insanlar bazen olup bitenlere bakarken sadece “ne oldu?” sorusunu değil, aynı zamanda “neden böyle oldu?” ve “kim neyin hesabını veriyor?” sorularını da sormaya başlar. Çünkü tarih bize defalarca göstermiştir ki güç dengeleriyle yönetilen bir dünyada, hakikat çoğu zaman yüksek sesle konuşulmaz; çoğu zaman sessiz kalır, çoğu zaman bastırılır ve çoğu zaman insanların vicdanına bırakılır. Fakat yine de vicdanı olan insanlar için bu sessizlik hiçbir zaman tam anlamıyla kabul edilebilir bir durum değildir.

Bir devletin başka bir ülkenin lideri için yas ilan etmesi, diplomatik gelenekler açısından alışılmadık bir durum değildir. Devletler arası ilişkilerde bu tür sembolik adımlar bazen saygı göstergesi, bazen de siyasi yakınlığın bir ifadesi olarak görülür. Ancak bu tür kararlar toplumların hafızasında her zaman aynı şekilde karşılanmaz. Çünkü insanlar bu tür kararları değerlendirirken yalnızca diplomatik nezaketi değil, aynı zamanda adalet ve vicdan ölçüsünü de dikkate alırlar. Bu noktada doğal olarak bazı sorular ortaya çıkar: Bir devlet başka bir ülkenin lideri için yas ilan ederken hangi ölçütleri esas alır? Bu karar yalnızca diplomatik bir protokol gereği midir, yoksa o liderin bölge halkları üzerindeki etkisi ve tarihi rolü de dikkate alınır mı? Eğer bir liderin ölümü büyük bir saygıyla karşılanıyorsa, aynı dönemde hayatını kaybeden mazlum insanlar için neden benzer bir hassasiyet görülmez? Bu sorular basit gibi görünse de aslında çok derin bir vicdani sorgulamanın kapısını aralar.

Tarih boyunca savaşların ve siyasi çatışmaların en ağır bedelini çoğu zaman siviller, özellikle de çocuklar ödemiştir. Bu gerçek değişmemiştir; yalnızca dünyanın bu ölümlere verdiği tepki değişmiştir. Bazı trajediler dünya gündemini günlerce meşgul ederken bazıları birkaç saat içinde unutulur. Bu durum insanın zihninde kaçınılmaz olarak şu soruyu doğurur: İnsan hayatının değeri gerçekten eşit midir? Yoksa uluslararası siyaset, insan hayatını bile stratejik değere göre mi ölçmektedir? Eğer bir yerde hayatını kaybeden çocuklar dünyanın vicdanını sarsarken başka bir yerde hayatını kaybeden çocuklar sessizlik içinde unutuluyorsa, burada yalnızca siyasi bir tercih değil aynı zamanda ahlaki bir problem de vardır. Çünkü vicdan, coğrafyaya göre değişmemelidir. Bir çocuğun ölümü hangi ülkede olursa olsun aynı acıyı doğurmalıdır.

Modern uluslararası sistemde güçlü devletlerin sözleri çoğu zaman diğer ülkelerin söylemlerini de etkiler. Büyük bir devletin lideri çıkıp “istediğimizi alıyoruz” gibi bir ifade kullandığında, bu söz sadece bir siyasi açıklama değil aynı zamanda bir güç gösterisi olarak da algılanır. Böyle bir durumda insanın zihninde şu soru belirir: Gerçekten öyle mi? Eğer güçlü olan istediğini alabiliyorsa, o zaman uluslararası sistem gerçekten adalet üzerine mi kuruludur, yoksa güç üzerine mi? Devletler arası ilişkilerin temelinde eşitlik mi vardır, yoksa fiili güç mü belirleyicidir? Bu sorular yeni değildir; uluslararası ilişkiler tarihi boyunca defalarca tartışılmıştır. Ancak yine de her nesil bu sorularla yeniden yüzleşmek zorunda kalır. Çünkü güç dengeleri değişse de adalet arayışı değişmez.

Ortadoğu’da yaşanan krizler bu soruların en yoğun şekilde hissedildiği alanlardan biridir. Özellikle Suriye’de yaşanan olaylar, yalnızca bir iç savaş değil, aynı zamanda bölgesel ve küresel güçlerin hesaplarının kesiştiği bir kriz haline gelmiştir. Bu süreçte farklı ülkeler farklı çözümler önermiştir. Bazıları mevcut yönetimin derhal değişmesi gerektiğini savunmuş, bazıları ise önce çatışmaların durdurulmasını ve ardından siyasi bir sürecin başlatılmasını önermiştir. Bu noktada şu soru önem kazanır: Bir ülkede yönetimin değişmesi gerçekten barışı garanti eder mi? Yoksa yönetim değişse bile toplumsal çatışmalar başka biçimlerde devam edebilir mi? Tarih bize gösteriyor ki birçok ülkede rejim değişiklikleri beklenen barışı getirmemiş, aksine yeni krizlerin kapısını açmıştır. Bu nedenle bir ülkenin geleceğini belirleyen süreçlerin mümkün olduğunca o ülkenin halkının iradesine dayanması gerektiği sıkça dile getirilir.

Bununla birlikte modern çağda savaşların yalnızca askeri cephelerde yapılmadığı da açıktır. Günümüzde medya, propaganda ve algı yönetimi savaşın önemli araçlarından biri haline gelmiştir. Bir olayın nasıl anlatıldığı, çoğu zaman olayın kendisi kadar etkili olabilir. Bu nedenle insanlar zaman zaman şu soruyu sormak zorunda kalır: Duyduğumuz ve gördüğümüz bilgiler gerçekten gerçeğin tamamını mı yansıtıyor? Yoksa bu bilgiler belirli bir siyasi perspektifin ürünü mü? Bir ülkenin saldırgan olarak gösterilmesi her zaman objektif bir değerlendirme midir, yoksa uluslararası dengeler bu anlatıyı şekillendiriyor olabilir mi? Bu soruların kesin cevapları her zaman bulunamayabilir, fakat bu soruları sormak bile insanların daha bilinçli bir şekilde olayları değerlendirmesine yardımcı olur.

Bütün bu tartışmaların ortasında Müslüman dünyasının karşı karşıya olduğu en büyük sorulardan biri birlik meselesidir. Tarih boyunca İslam medeniyeti büyük siyasi ve kültürel güçler üretmiş, bilimden sanata kadar birçok alanda önemli katkılar sağlamıştır. Ancak modern dönemde İslam coğrafyası çoğu zaman siyasi parçalanmışlık ve dış müdahalelerle anılmaktadır. Bunun sebepleri üzerine çok farklı görüşler vardır. Bazıları bu durumu sömürgecilik döneminin bıraktığı mirasa bağlar, bazıları iç siyasi rekabetleri ve ideolojik ayrılıkları öne çıkarır, bazıları ise ekonomik bağımlılığı temel sebep olarak görür. Gerçek muhtemelen bu faktörlerin birleşimidir. Ancak hangi sebep öne çıkarılırsa çıkarılsın şu gerçek değişmez: Parçalanmış bir coğrafyanın güçlü bir siyasi irade üretmesi çok zordur.

Bütün bu siyasi tartışmaların ortasında dini perspektifin hatırlattığı önemli bir ilke vardır. İslam düşüncesinde korkulması gereken tek varlık Allah’tır. Bu düşünce yalnızca teolojik bir ifade değildir; aynı zamanda insanın siyasi ve toplumsal davranışlarını da etkileyen bir ilkedir. Eğer insanlar yalnızca Allah’tan korkarlarsa, başka güçlerin baskısı karşısında daha cesur olabilirler. Fakat insan başka güçlerden korkmaya başladığında hakikati söylemek zorlaşır. Bu nedenle tarih boyunca birçok düşünür ve alim, toplumların özgür ve adil olabilmesi için önce ahlaki cesarete sahip olması gerektiğini vurgulamıştır.

Sonuç olarak bütün bu meseleler tek bir cümleyle açıklanabilecek kadar basit değildir. Dünya siyaseti çok katmanlıdır; her olayın arkasında farklı çıkarlar, farklı hesaplar ve farklı yorumlar bulunur. Ancak bu karmaşık yapı içinde bazı ilkeler değişmez. Adalet, merhamet ve insan hayatının değeri bunların başında gelir. Eğer bu ilkeler korunmazsa, en güçlü devletler bile uzun vadede içten zayıflar. Fakat bu ilkeler korunursa, en zor şartlarda bile toplumlar ayakta kalabilir. Bu nedenle belki de yapılması gereken en doğru şey, olayları sorgulamaktan vazgeçmemek, farklı görüşleri dinlemek ve her şeyden önemlisi vicdanın sesini kaybetmemektir. Çünkü hakikat bazen yüksek sesle konuşmaz; fakat insanın kalbinde sessiz ama güçlü bir şekilde varlığını sürdürür.

Erol Kekeç/08.03.2026/Sancaktepe/İST

İftarda Kolbastı

OKUNMALI DİYE DÜŞÜNÜYORUM!!!!

15 yıl önce bu yazıyı yazmıştım Yaşadığımız günlerin önemine binaen yeniden paylaştım...Net Ortamında var zaten bu yazı...

Güneşi kovalıyorum, ancak o beni kovalıyor gibi geliyor bana, ben hangi tarafa yönelsem benden önce bakıyor yüzüme, o halde bu işte bir yanlışlık olmalı, ben değil de o beni kovaladığı kesin… Nasılda bir konuşma bu diyenleriniz çıkacak biliyorum, ancak şuna inanın ki, ben de Temel gibi, birini sevdiğim de ya da sevmediğimde onun suretini karşıma alır ya onunla konuşurum ya da ona küfrederim, yoksa kimse yokken konuşuyor bu diyerek bana deli diyebilirler.

Neyse yine sizler nasıl bilmek istiyorsanız öyle bilin ama ben bildiğimi okumaya devam edeceğim…

Bilirsiniz, ”Bir ülkede cisimlerin gölgeleri boylarından uzun ise, orada Güneşin batışı yakın demektir.” İşte ben Güneşin bu topraklarda yavaş yavaş batmaya doğru, yol aldığını sizlere söyleyerek, sizleri bir anda periktirmek istemediğim için, ben mi Güneşi kovalıyorum yoksa o beni takip ediyor diye başladım ki, biraz rahat olasınız diye. Çünkü birileri kalktı elinizdeki imkânları doğru kullanın, yakında çok kötü günlerle karşılaşırız diyerek insanları nefes alamaz bir duruma getirdi.

Bende bu tecrübelerden yola çıkarak fazla nefes darlığına yol açmamak için, yumuşata yumuşata söyleyeceğim o zamana kadar alışmış olursunuz, neye alışmadık ki, onlara da alışacağız zaten.

Çok afaki konuştuğumu düşünenler çıkabilir tabi ki, afaki konuşacağım, afakta Var olanları herkes görmeye ve söylemeye cesaret edemez onun için söyleyeceklerim, hep afaktan çaldıklarımdır, haberiniz olsun, sakın kâhin olduğumu ya da gaybı bildiğimi sanmayın, sadece pozitif dünyada görünüp te bazılarının görmek istemediklerini anlatıyorum yeter ya ne söyleyeceksen söyle de, fazla uzatma kısa kes aydın havası olsun diyeceğinizi tahmin edebiliyorum, Vallahi biz ne zeybekler, ne aydın havaları oynadık ama kimsecikler bizim ne oynadığımızı düşünmedi ve bizden yana bakma gereği bile duymadı, çünkü onların çok işleri vardı hep meşguldüler, bizde şimdi horon tepmeye başladık, korkarım yakında toplum olarak kolbastı oynamaya başlayacağız o zaman ne Giresun ne Trabzon ne Ordu ne de Rize bu oyun bize ait biz onun patentini alacağız diye düşünmesin, çünkü patenti tüm ülkeye ait olacak rahat olun…

Bir bayram öncesi insanlar çocuklarına ne alabileceklerinin ya da bir bayramı güler yüzle geçirebilir miyiz diye düşünürken birileri, fazlalıklarından Mısır piramitleri gibi kuleler yapmaya çalıştığı ve sokaklarda iftar adı altında insanlara şirin görünmek için masaları caddelere pazarlara sokaklara dizdirip yahu senin sokaktakiler mi kalabalıktı yoksa benim caddedekiler mi diye s…d…k yarışına girdikleri ve bunun adını da insanları kaynaştırma çalışmaları olarak birilerinin cebine cukkayı aktardıkları bir ortamda Güniz rekorlar kitabına girebilirsiniz, ancak şunu unutmayın ki, insanların kalbine giremezsiniz o zaman da ne olur bilir misiniz, kolbastı oynamak bu toplumun geleneksel oyunu olur.

O zaman hangi mahallede oynayanları durdurabilirsiniz ki, ben Güneş batmaya yakın batı da sallanmaya başlamadan uyarayım belki birileri, binanın içinde Güneşin aşağılara doğru sallandığının farkında değildir, olur ki, bir faydası olur umuduyla, aydın havasından ziyade değişik oyunları tercih ederek ayak seslerim biraz fazla duyulsun istedim.

Ya aslında bu satırlarda dolaşmak hakikaten beni de sıkıyor ama ne yapalım, bazen mecburiyetten insan pasta bile yiyebiliyor işte mazur görün(!)son günlerde ortalıkta dolaşan fısfısı gazetelerinden tutun küresel medyaya kadar herkes bizim ne kahramanlıklar yaptığımızı tarih boyunca hep savaşlarda galip geldiğimizi NATO’nun en güçlü ordusuna sahip olduğumuzu anlatıp durmakta. Bizler de bu kadar övmeler karşısında şimdi bir iki marifetimizi göstermesek olur mu, elbette maharetlerimizi sergileyeceğiz, nerede olmalı bu diye merak etmeyin, İspanya arenalarında hep matadorlarla boğalar marifetlerini gösterecek değil ya, bazen bizim gibi kahraman boğalarda, Libya’nın kızgın çöllerinde, Suriye’nin Golan tepelerinde bir iki marifetimizi göstermek zorundayız boğalardan korkacak halimiz yoktur, menajerimiz ABD hep arkadan bizi desteklemekte, hiç kazanamayacağımız güreşlere bizi sürer mi, hem kendisi de bahis oynadı o kadar para koydu bir koyacak yüz alacak, yani bire yüz bu kazançlı oyunda bizden daha iyi matadoru kim bulabilir...

…yani bire yüz bu kazançlı oyunda bizden daha iyi matadoru kim bulabilir, iki şişirmeyle kendimizi jet hızıyla Libya’ya para taşıyan konuma sokar, hatta Kaddafi’nin kafasını getirecek matadora milyon dolarları ikramiye olarak verebiliriz, ancak dikkat etmediğimiz bir gerçek var boğanın boynuzu matadoru çenesinin altından takıp bir anda havada salladığında, Bizim menajer hemen yan çiziP ben paraları boğaya yatırmıştım derse şaşmayın…

Yukarda ayrıntılara dalmadan kısaca anlattığım oyunda boğamayız, matador mu, yoksa boğa bakıcısı mı bunu anlamakta biraz zorlanıyorum, her ne kadar afakta olanları iyi görsem de bazen oluyor işte, gözlerim iyi seçemiyor.

Şu doktorlar yok mu onlar da çok fazla bir şey yapamıyorlar, aslında bunun sorumlusu ne benim ne de matadorlarımız, tüm suçlu doktorlarımız benim iyi görmemi sağlayacak düzeyde tecrübe sahibi olsalardı, işlerini iyi yapsalardı, ben de sizlere her şeyi anlatırdım.

Yani ben masumum bunu bilin(!)

Ben masum olduğum içindir ki, işini iyi yapmayan hastalıkların hangi virüslerden kaynaklandığını bilmeyen, ameliyathanede operasyon yaparken elektrikleri söndüren Şartelleri indiren tüm doktorların işine son verdim, nerdeyse ben doktorluk yapacağım, yeni cerrahlarımız yetişene kadar, zaten gittiğim her yerde nerdeyse ülke de tek cerrah ben varmışım gibi davranılıyorum…

E öyle olmasa herhalde insanların öyle davranacak halleri yok ya…

Ya nereye gidecektik hangi yola saptık, hakikaten sapmak çok kötü bir şey, Allah kimsenin basiretini bağlayarak saptırmasın.

Matador, boğa, NATO derken şimdi bir de yolumuz İran’a doğru giderse şaşmayalım, çünkü ışık doğudan gelirmiş, bizde bir bakalım güneş yeni mi doğuyor yoksa batmak üzere mi, onu anlamak için yoldan çıktık bir anda kendimizi İran’ın kebir çöllerinde bulduk ve de, ramazanın son günleri bayağı yorulmuşuz açlıktan ölmek üzereyken bir yerde mola verdik iftar saatini beklemeye koyulduk…

Bekliyoruz da çölde ne su ne yiyecek olmadan nasıl iftar edeceğiz ki, birden kendimize geldik ve tekrar yola devam ettik, tam istediğimiz bir iftarlık, menajerimiz karşımız da bana gel bana gel bak sizler için ne kadar güze iftar sorası hazırladım, sizi o kadar çok seviyorum ki, sizin peşinizi hiç bırakmadım nereye gittiyseniz arkanızdaydım deyince biz kendimizden geçtik vay be biz de yalnız sanmıştık kendimizi diye hayıflandık, dakikalar yavaş yavaş iftara bizi taşırken sofra kuruldu.

Siz çok yorgunsunuz önce iftarınızı açın bizim inancımız her ne kadar sizinle aynı olmasa da size hizmet etmek bize şereftir diyerek bizi sofraya oturtup, sizin için bir çay demleyelim birazdan biz de geliriz diyerek menajerimiz yanımızdan ayrıldı.

Bizde açlığın ve susuzluğun verdiği hararetle birden saldırdık, sofranın ortasında çok güzel görünen tandır kebabına elimizi uzattığımız anda içinden bir bomba patlayıverdi, hepimiz param parça bir oyana bir bu yana savrulduk, gülerek menajerimiz yanımıza geldi, ne oldu ya kesinlikle bunu bu çölün ortasına koyan Farslılardır.

Onların size ne kadar düşman olduğunu biliyorsunuz diyerek bizim dost sandığımız menajerimiz yaralı bizi, farsların kucağına attı, ikimizi birden güzelce azgın boğanın karşısında ayakta duramayan yaralı matadorlar olarak bir boynuzunu bize diğerini farslara takarak kaldırdı siz kendinizi ne sanıyorsunuz, işte iftar böyle açılır öyle değil diye bize bir zokayı daha yedirmiş oldu.

Tilkinin oyunlarını oynayan menajerimizin aldatmalarına takılırsak gölgelerimizle boyumuzu birbirine karıştırırız dikkatli olalım.

Tilkiden bir kurnazlıkla aydın havası yapalım keselim, kolbastı oynayacak mecalimiz kalmadı.

Tilki bir gün bir ağacın altında ağzını bıçak açmayacak şekilde oturur vaziyette yatarmış, ancak karşındaki ağaçta asılı duran bir geyik budu vardır.

Tilki çok aç olmasına rağmen ona hiç dokunmaz, orada bir tuzak olduğunu düşünür, birazdan açlıktan kıvranan bir kurt gelir tilkinin yanında durur.

Tilkiye bu ne der, her halde bir buttur peki görmedin mi, gördüm, o zaman neden yemiyorsun, ben bu gün oruçluyum der…

Buna tam kanaat getiren kurt buda yaklaşır, dişleriyle parçalamak isterken içinden bir bomba patlar ve kurt yara bere içinde on beş yirmi metre savrulur yerinden kalkacak hali kalmaz.

Biraz önce yerinden kalkmayan tilki yavaş yavaş kalkar ve budu yemeye başlar, bunu gören kurt dayanamaz sorar, sen oruçlu değil miydin, evet oruçluydum, ancak biraz önce patlama oldu top atıldı ya işte iftarımı açıyorum der ve kurnazlığını bir daha kanıtlamış olur.

Evet, dostlar biz kurt gibi yara bere içinde can çekişirken, bize menajerlik yapanların, Ortadoğu ve kuzey Afrika da iftar açacakları günler geliyor diye endişe ediyorum, inşallah bizim matadorlar, bu boğa güreşinde ya da iftar açmak için topu patlatan kurt pozisyonuna düşmezler, ancak afakta bunları görüyorum ve biraz olsun afakı okuyalım merak edenleriniz olmuştur dedim…

EROL KEKEÇ-

YIL:26.08.2011

SAAT:16.35-17.20

ÇENGELKÖY/İST

NOT:ORTADOĞU VE KUZEY AFRİKA’DA TÜRKİYE GEMİSİNDE BİR YOLCULUK....

Kirli Dünyaya karşı vicdani ve imanı bir Haykırış

Bu dünya kirlenmiştir. Sadece sokaklarıyla, sadece şehirleriyle, sadece fabrikalarıyla değil; kalpleriyle, vicdanlarıyla, ölçüleriyle, değerleriyle kirlenmiştir. Toprak hâlâ toprak olabilir, su hâlâ su gibi akabilir, ağaçlar hâlâ yeşerebilir; ama insanın içi kararmıştır. Adalet terazisi paslanmış, merhamet dili tutulmuş, hakikat sesi boğulmuştur. İnsanlık, kendi elleriyle inşa ettiği bu düzenin içinde hem zalim hem mağdur, hem suçlu hem şikâyetçi hâline gelmiştir. Herkes konuşmakta, kimse dinlememektedir. Herkes hak aramakta, kimse hak vermemektedir. Herkes adalet istemekte, kimse adil olmamaktadır. İşte bu yüzden bu dünya temizlenmiyor; çünkü kir, artık sistemin parçası hâline gelmiştir.

Bugün kendilerine “Müslüman” diyen ülkeler vardır; bayraklarında kelime-i tevhid taşıyan, anayasalarında İslam’dan söz eden, minareleri göğe uzanan, ezanı semaları dolduran ülkeler… Ama bu ülkelerin birçoğunda İslam’ın ruhu yoktur. Orada adalet yoktur, merhamet yoktur, hakkaniyet yoktur. Mazlum bombalanırken sessiz kalan, çocuklar ölürken diplomasi yapan, şehirler yerle bir edilirken “denge politikası” yürüten yönetimler vardır. Kendi koltukları için ümmeti feda edenler vardır. Kendi menfaatleri için kardeşlerini satanlar vardır. Bu bir gaflet değil, bu bir tercihtir. Bu bir zayıflık değil, bu bir ahlaki çöküştür.

Bugün mazlum bir toplum, hiçbir meşru gerekçe olmadan saldırıya uğradığında, toprakları işgal edildiğinde, evleri yakıldığında, çocukları katledildiğinde, ona destek olmak yerine onu susturmaya çalışan bir “Müslüman diplomasi” vardır. “Taraf olmayalım” derler. “Aman denge bozulmasın” derler. “Aman çıkarlarımız zarar görmesin” derler. Oysa Allah, Kur’an’da zulme karşı taraf olmayı emreder. Tarafsızlık, zulüm karşısında suç ortaklığıdır. Sessizlik, adaletin düşmanıdır. Bu gerçeği bilip de susanlar, zalimin suçuna ortaktır.

Medya artık hakikatin aynası değil, iktidarın hoparlörüdür. Haber vermek için değil, yönlendirmek için vardır. Gerçeği göstermek için değil, gizlemek için çalışır. Bombayı atan görünmez olur, taş atan görünür yapılır. Katliam “operasyon” olur, direniş “terör” olur. Zulüm “güvenlik” olur, savunma “tehdit” olur. Kelimeler bile kirletilmiştir. Dil bile esir alınmıştır. İnsanların zihni, ekranlar aracılığıyla işgal edilmiştir.

Bugün din, birçok yerde adalet için değil, menfaat için kullanılmaktadır. Ayetler, zalimleri korumak için eğilip bükülmektedir. Hadisler, suskunluğu meşrulaştırmak için seçilmektedir. Vaaz kürsülerinde sabır anlatılır, ama adalet anlatılmaz. İtaat öğretilir, ama zulme karşı durmak öğretilmez. Fakire kanaat tavsiye edilir, ama zengine sınır hatırlatılmaz. Bu din değil, dinin istismarıdır. Bu iman değil, imanın pazarlanmasıdır.

Ümmet kavramı, birçok yerde içi boş bir slogana dönmüştür. Kürsülerde “kardeşlik” anlatılır, sahada ihanet yapılır. Mazlum konuştuğunda “fitne” denir. Zalim konuştuğunda “devlet aklı” denir. Hak arayana “bölücü” denir. Hakkı gasp edene “lider” denir. Bu nasıl bir adalettir? Bu nasıl bir vicdandır? Bu nasıl bir iman anlayışıdır?

Bugün etnik kimlikler, mezhepler, coğrafyalar üzerinden çifte standart uygulanmaktadır. Aynı acı, farklı tepkilerle karşılanmaktadır. Aynı zulüm, farklı isimlerle meşrulaştırılmaktadır. Bir yerde ölen çocuk “şehit” olur, başka yerde ölen çocuk “yan hasar” olur. Bir yerde direniş “kahramanlık” olur, başka yerde “terör” olur. Bu ölçüsüzlük, insanlığın iflasıdır.

Benim inandığım din, zalimin karşısında susmayı değil, dimdik durmayı emreder. Benim inandığım din, mazluma sırt çevirmeyi değil, onunla omuz omuza yürümeyi öğretir. Benim inandığım din, korkuyu değil, cesareti yüceltir. Menfaati değil, hakkı esas alır. Bugünkü düzenle Allah’ın dini arasında uçurum vardır. Biri insanı yüceltir, diğeri insanı araç hâline getirir. Biri vicdanı merkeze alır, diğeri çıkarı kutsallaştırır.

Bugün dünyada kirli oyunlar oynanmaktadır. Provokasyonlar, sabotajlar, ajan faaliyetleri, karanlık planlar yürütülmektedir. Ama bütün bunlar bilinmesine rağmen üzeri örtülmektedir. Çünkü gerçek ortaya çıkarsa, birçok maskenin düşeceği bilinmektedir. Yalan, artık geçici bir araç değil; kalıcı bir yönetim biçimi hâline gelmiştir.

Bu dünyada bir düdük çalmaktadır. O düdüğü kim parayı verirse o çalmaktadır. Kim silah satarsa o tempo tutmaktadır. Kim güçlü ise o yön vermektedir. Ve milyonlar, bu düdüğe göre hizaya geçmektedir. Onur askıya alınmış, vicdan ertelenmiş, ahlak beklemeye alınmıştır. Herkes “şimdi sırası değil” diyerek susmaktadır. Oysa hakikat için her zaman sırası vardır.

Ama unutulmasın: Bir gün bu düdük susacaktır. Bir gün bütün mikrofonlar kapanacaktır. Bir gün bütün protokoller dağılacaktır. Bir gün bütün makamlar yok olacaktır. O gün sadece insan ve ameli kalacaktır. O gün hiçbir basın açıklaması kurtarmayacaktır. Hiçbir diplomasi işe yaramayacaktır. O gün herkes tek başına hesap verecektir.

Eğer insanlık ailesi buysa; zulme alışmış, yalana teslim olmuş, korkaklığı akıl sayan, omurgasızlığı başarı kabul eden bir yapıysa; ben bu ailenin parçası değilim. Ben bu çürümeye ait değilim. Ben bu düzeni reddediyorum. Ben bu sistemi kabul etmiyorum. Ben bu ahlaksız normalleşmeyi onaylamıyorum.

Bugün dik duranlar kaybediyor gibi görünür. Eğilenler kazanıyor gibi durur. Doğruyu söyleyenler dışlanır. Yalana uyum sağlayanlar yükselir. Ama tarih hep şunu göstermiştir: Eğilenler unutulur, dik duranlar iz bırakır. Satın alınanlar silinir, bedel ödeyenler kalır.

Ey suskun kalan din adamları… Ey konuşması gereken yerde susturulan ya da susmayı tercih edenler… Sizden beklenen tarafsızlık değil, şahitliktir. Sizden beklenen denge değil, adalettir. Sizden beklenen konfor değil, cesarettir. Sessizliğiniz masum değildir. Sessizliğiniz zulmün uzamasına hizmet etmektedir.

İman, korkakların sığınağı değildir. İman, zalime karşı bedel ödemeyi göze almaktır. İman, yalnız kalmayı kabul etmektir. İman, menfaatten vazgeçebilmektir. İman, susarak değil, konuşarak yaşanır. İman, saklanarak değil, şahitlik ederek korunur.

Ben tarafımı seçtim. Ben mazlumdan yanayım. Ben haktan yanayım. Ben adaletten yanayım. Ben doğrudan yanayım. Kaybetsem de, yalnız kalsam da, dışlansam da, karalansam da… Kirlenerek kazanmaktansa, temiz kalarak kaybetmeyi seçiyorum.

Bu yazı bir nefret metni değildir. Bu yazı bir kin çağrısı değildir. Bu yazı bir şiddet manifestosu değildir. Bu yazı, vicdanın haykırışıdır. Bu yazı, teslim olmayanların sesidir. Bu yazı, “Ben alışmadım” diyenlerin belgesidir.

Bir gün bu çağ yazılacak. Bir gün bu dönem kitaplara geçecek. Bir gün çocuklar soracak: “O zaman siz neredeydiniz?” Bazıları susacak. Bazıları kaçacak. Ama bazıları şunu söyleyebilecek: “Biz susmadık. Biz korkmadık. Biz satılmadık. Biz hakikatten yana durduk.”

Ben o insanların arasında olmak istiyorum.

Rabbim… Beni zalimlerle yan yana yazma. Beni susanlarla birlikte anma. Beni menfaat uğruna hakikati satanlardan eyleme. Beni doğru yolda sabit kıl. Beni korkuya teslim etme. Beni adaletin, merhametin ve hakikatin şahitlerinden eyle.

Bu manifesto, bir başlangıçtır. Bu bir davettir. Bu bir uyarıdır. Bu bir hatırlatmadır.

Ve bu yol, kolay bir yol değildir.

Ama doğru olan tek yoldur.

Erol Kekeç/04.03.2026/Sancaktepe/İST

ALLAH’A İMAN EDEN YİĞİTLERİN TABLOSU

Biz öfkemizi dünyaya tapınanlardan değil, hakikati bilip de susanlardan alıyoruz. Bizim sözümüz emperyalizme, Siyonist zulme ve onların gölgesinde serinleyenlere olduğu kadar; Müminler aleyhine konuşmayı marifet sayanlara, özellikle İran söz konusu olduğunda biriktirdikleri kini iman zannedenlere de yöneliktir. Çünkü mesele bir ülke meselesi değildir; mesele bir saf meselesidir. Safını belirlemeyen, zulmün gölgesinde tarafsız kalamaz. Tarafsızlık çoğu zaman zalimin yanıdır.

Bugün dünya ateş çemberinden geçiyor. Emperyalizm sadece tankla, topla, uçakla gelmiyor; akılla geliyor, medya ile geliyor, kültürle geliyor, algıyla geliyor. İnsanların zihnini işgal eden bir düzen kurulmuş. Hakikatin sesi kısılıyor, yalan sistematik biçimde pompalanıyor. Müminler direnince “radikal” deniyor, susunca “makul” sayılıyor. İşte bu ikiyüzlülüğün ortasında iman eden yiğitlerin tablosu ortaya çıkıyor.

ALLAH’A iman eden yiğitlerin tablosu; kimisinin Rabbine kavuştuğu, şehit olduğu; kimisinin ise sırasını beklediği bir tablodur. Bu tabloyu anlamayan, tarihi de anlamaz bugünü de.

“Kim ki Allah’ı, Resulünü ve müminleri, Allah’ın taraflarını dost edinirse bilin ki galip gelecek olanlar ancak onlardır.”

Galibiyet nedir? Sayı üstünlüğü mü? Sarayların debdebesi mi? Uluslararası destek mi? Medya gücü mü? Hayır. Galibiyet akıbetin hayır olmasıdır. Galibiyet Allah katındaki değerdir. Galibiyet, zulme karşı dimdik durabilmektir.

Dünya ve içindekiler bir oyun ve oyalanmadan ibaret değil midir? Peki bu kadar oyunun içinde hakikat nasıl ayakta kalacak? İşte burada şehadet devreye girer. İşte burada Hüseyin’in kanı konuşur.

Hüseyin’in şehadeti bir tarih olayı değildir; bir bilinçtir. Kerbelâ bir coğrafya değil; bir ölçüdür. O ölçü şudur: Güç mü haklıdır, hak mı güçlüdür?

Yezid’in ordusu güçlüydü. Sarayları vardı. Medyası vardı. İktidarı vardı. Ekonomik ağı vardı. Çevresi vardı. İtaat edenleri vardı. Ama haklı değildi.

Hüseyin yalnızdı. Yanında az kişi vardı. Çöl vardı. Açlık vardı. Susuzluk vardı. Ama haklıydı.

Bugün de aynı tablo var. Emperyalizm güçlü. Siyonist yapı güçlü. Finans sistemi onların elinde. Medya onların elinde. Küresel anlatı onların elinde. Müminlerin kanı akarken susan, hatta bunu normalleştiren bir düzen kurulmuş.

Müminleri sırf çekememezliklerinden dolayı kıskanıp onlar aleyhine konuşanlar, dünya ve içindekilere kul köle olup zalimlerle iş birliği yapanlar bilsin ki; yerleri ateştir. Ne kötü bir yerdir orası. Orada efendileriyle birlikte birbirlerine laf atarken onları bir görsen… Burada algı yönetimi ile herkes aldatılabilir; ancak öyle bir günden sakının ki o gün kimsenin kimseye faydasının olmayacağı gündür.

Bugün Müminler aleyhine konuşanlar şunu anlamıyor: Siz aslında bir ülkeye değil, bir direniş bilincine saldırıyorsunuz. İran’a öfke kusarken emperyalizmin yaptıklarına sessiz kalanların öfkesi iman değil; yönlendirilmiş bir refleks olabilir. Çünkü emperyalizmden beslenen bir medya dili var. O dil, Müminlerin direncini “tehdit” olarak sunar; zalimin saldırısını “denge politikası” diye anlatır.

Biz meseleyi kör savunuculuk üzerinden okumuyoruz. Biz meseleyi saf üzerinden okuyoruz. Zulme karşı kim duruyorsa o safın yanındayız. Zulme hizmet eden kim varsa ona karşıyız. Bu kadar net.

Kerbelâ’da Sad bin Ömer’in Hüseyin’e söylediği söz, bugünün korkaklarının cümlesidir: “Ordumuz çok güçlü, gel biat et kurtul.” Bu cümle her çağda tekrar edilir. “Sisteme uy, düzenle kavga etme, gücü karşına alma, kendini koru.” Ama Hüseyin’in cevabı da her çağda yankılanır: “Ben kibrimden dolayı mı biat etmiyorum sanıyorsunuz? Eğer mesele makam olsaydı en rahat yaşamı seçerdim. Ama mesele dinin omurgasıdır.”

Bugün de mesele budur. Eğer direniş kırılırsa, hakikatin omurgası kırılır. Eğer zalime meşruiyet verilirse, gelecek nesiller hakikati değil saray protokolünü din zanneder.

Hüseyin dedi ki: “Ben burada direnir ve şehit olursam bu dinin omurgası dimdik kalacak.” İşte o kan kumlara aktı. Çöl rüzgarları o kanı dünyanın dört bir yanına taşıdı. Şehitlik bahçesi her çağda sulandı. O bahçede yetişen fidanlar evrenin kokusunu değiştirdi.

Bugün Filistin’de akan kan, Lübnan’da direnenler, Gazze’de toprağa düşen çocuklar, Yemen’de açlığa rağmen direnenler… Hepsi o bahçenin fidanlarıdır. Onları anlamayan, Hüseyin’i anlamamıştır.

Yezid’in torunları dünya ile övünür. Saraylarının debdebesiyle insanlığı eğittiklerini sanırlar. Ama kendileri için ateş toplarlar. Çünkü zulüm üzerine kurulan düzen kalıcı değildir. Tarih bunun mezarlığıdır.

Bizim derdimiz romantik bir ölüm arzusu değildir. Biz hayatı seviyoruz. Ama biz, zalimin merhametine sığınarak yaşamayı hayat saymıyoruz. Bizim için hayat, Rabbimize alnı açık gitmektir.

“Biz sadece yeni fidanların ihtiyacı olan kanlarımızı bu kumlara bırakıyoruz, ruhumuzla Rabbimize gidiyoruz.”

Bu cümle bir metafor değil; bir bilinçtir. Şehadet, kayıp değil; tanıklıktır. Şehit, ölmez; şahit olur.

Bugün algı yönetimi ile zihinler karartılıyor. Sosyal medya linç kültürü üretiyor. Kim daha sert konuşursa haklı sanılıyor. Hakikat sabır ister; slogan değil. Ama biz şunu biliyoruz: Gün gelir sur çekilir. O surun dışında mücrimler kalır; içinde müminler.

O sur kanla çekilir. O kan mazlumların kanıdır. İçerisi rahmettir; dışarısı azap.

KUR’AN hayatlarında karşılık bulmuş insanların tadını aldığı o güzellikleri Yezid’in torunları anlayamaz. Çünkü onların ölçüsü dünya. Onların galibiyet anlayışı alkış. Onların mutluluğu güç.

Bizim galibiyet anlayışımız ise akıbetin hayır olmasıdır.

Emperyalizm çağında yaşamak kolay değildir. Bilgi bombardımanı altında hakikati seçmek zorlaşır. Müminler bölünmek istenir. Mezhep üzerinden, etnik kimlik üzerinden, coğrafya üzerinden ayrıştırılır. “Şu ülke kötü, bu ülke iyi” tartışmaları arasında asıl mesele unutulur: Zulüm nerede, adalet nerede?

Bugün bazıları Müminler arasındaki ihtilafları büyütürken zalimin saldırılarını küçültüyor. Bu bir bilinç kaymasıdır. Bu kayma tesadüf değildir. Zihinler işgal edildiğinde kalpler de bulanır.

Biz diyoruz ki: Safımız net olsun. Allah’ın taraflarını dost edinenler galip gelecektir. Galibiyet tankla değil; sabırla gelir. Galibiyet medya desteğiyle değil; sebatla gelir.

Hüseyin’in kanı bir mağlubiyet değil; tarihsel bir zaferdir. Çünkü o kan, zalimin meşruiyetini sonsuza kadar tartışmalı hale getirdi. O gün Hüseyin biat etseydi, belki birkaç yıl daha huzurlu yaşardı. Ama dinin omurgası kırılırdı. O direndi ve şehit oldu. Din ayakta kaldı.

Bugün de mesele budur. Eğer zalime boyun eğersek, gelecek nesiller zulmü normal sanacak. Ama direnirsek, belki bedel ödeyeceğiz; fakat hakikat yaşayacak.

Bizler de hasadımızı bekliyoruz. Yaşadığımız her gün bir imtihan. Ya susarak mı geçireceğiz, yoksa hakikati söyleyerek mi? Bizim sevdiğimiz hayat, Rabbimize temiz gitme hayatıdır.

Selam olsun Hüseyin’e. Selam olsun Kerbelâ’da direnenlere. Selam olsun bugün mazlumların yanında duranlara. Selam olsun iman eden yiğitlere.

Ve bilin ki; burada herkes aldatılabilir. Ama o gün geldiğinde kimsenin kimseye faydası olmayacak. O gün güç değil; hak konuşacak.

Biz o gün için yaşıyoruz.

Biz o gün için direniyoruz.

Biz o gün için safımızı belirliyoruz.

ALLAH’A iman eden yiğitlerin tablosu budur: Kimisi Rabbine kavuştu, kimisi sırasını bekliyor. Galibiyet ise akıbetin hayır olmasıdır.

Selam olsun duruşu olan müminlere.

Erol Kekeç/01.03.2026/Sancaktepe/İST

Küresel Korku Düzenine Meydan Okumak

 

Zamanın birinde, adı “adam öldüren mescit” diye bilinen bir mescit varmış. O mescidin bulunduğu yer küçük bir kasabaymış. Bu kasabada otel, han ya da herhangi bir konaklama yeri yokmuş. Dışarıdan gelen misafirler, eğer orada bir tanıdıkları yoksa, kalacak bir yer bulamadıkları zaman mecburen o mescide sığınırmış. Fakat mescidin kötü bir namı varmış: İçeri giren bir daha sağ çıkmazmış. Halk arasında mescidin tılsımlı olduğu, görünmeyen bir gücün oraya girenleri öldürdüğü söylenirmiş.

Kasaba halkı bu mescidin hikâyesini özellikle yabancılara anlatır, orada kalmamaları için uyarırmış. Kimsesi olmayan, yoldan gelmiş garipler, çaresiz kaldıklarında o mescide yönelirmiş. Soğuk kış gecelerinde dışarıda donmaktansa, “Ne yapacaklar bize?” diye korka korka içeri girerlermiş. Fakat o korku, onların ruhunu zaten önceden öldürmüş olurmuş. Sabah olduğunda mescitten sağ çıkan olmazmış. Böylece mescidin “adam öldüren” olduğuna dair inanç pekiştikçe pekişmiş. İnsanlar, mescidin sihirli bir tılsımı olduğuna, görünmez bir gücün oraya giren herkesi yok ettiğine inanır olmuş.

Yine bir gün kasabaya yabancı bir misafir gelmiş. Gidecek bir yeri, kalacak bir tanıdığı yokmuş. Mecburen o mescitte kalmaya karar vermiş. Kasaba halkı adamı uyarmış: “Oraya girme, orada yatma. Oraya sağ giren herkesin ölüsü çıktı.” Adam sakince cevap vermiş: “Ben zaten yaşamak istemiyorum. Eğer öldürecek bir şey varsa gelsin öldürsün. Kimseden korkmuyorum.” Ne kadar ısrar ettilerse de adam kararından vazgeçmemiş ve mescide girmiş.

Gecenin ilerleyen saatlerinde tuhaf homurdanmalar duyulmaya başlamış. Sanki görünmeyen bir varlık adamı yemek istediğini söylüyormuş. Fakat ortada kimse yokmuş. Ses bağırmış, homurdanmış, tehdit etmiş. Adam ise dimdik durmuş: “Kimsen çık ortaya! Senden korkmuyorum. Cesaretin varsa gel, öldür beni!” diye meydan okumuş. Ses ne kadar homurdansa da adam kararlılığını sürdürmüş. “Ben Allah’tan başka kimseden korkmam!” demiş. Bu meydan okumanın ardından bir anda mescit aydınlanmış. Sütunlardaki karanlık gölgeler kaybolmuş, sıvalar dökülmüş, yıllardır saklanan çürümüşlük ortaya saçılmış. Bir süre sonra ses tamamen kesilmiş. Adam başını koyup uyumuş. Sabah erkenden de sağ salim uyanmış.

Kasaba halkı sabah erkenden mescide koşmuş. Amaçları adamın cesedini görmekmiş. Fakat bir de bakmışlar ki adam keyifle oturuyor. Şaşkınlıkla sormuşlar: “Nasıl oldu bu iş?” Adam cevap vermiş: “Ben Allah’tan başka kimseden korkmam. Beni korkutacak olan varsa çıksın dedim. O ses birden kaybolup gitti.” O günden sonra “adam öldüren mescit” diye anılan yerin tılsımı bozulmuş. İnsanlar artık korkmadan orada kalmaya başlamış. Kimseye bir şey olmamış. Mescidin öldürücü gücü yokmuş; öldüren korkunun kendisiymiş.

Meselenin özü burada yatıyor. İnsanları öldüren, görünmez bir tılsım değil; içlerine yerleştirilen korkudur. Ruhunu teslim eden, iradesini korkuya rehin veren zaten hayattayken ölür. O mescit, aslında korkunun mekânıydı. O korku dağıldığında geriye sıradan bir bina kaldı. Tılsım diye anlatılan şey, insanların zihninde büyütülmüş bir vehimdi.

Bugün de benzer bir mescidin gölgesinde yaşıyoruz. Adı farklı, şekli farklı ama özü aynı: “ABD çok güçlü”, “Sesimizi çıkarmayalım”, “Aman bize ambargo uygular”, “Aman bizi aforoz eder”, “Aman üzerimize ekonomik yaptırım getirir.” Bu sözler, çağımızın homurdanmalarıdır. İnsanları görünmeyen bir gücün önünde diz çöktürmek için yayılan korku dalgalarıdır. Öyle bir korku ki, bazıları Gazze’ye bir baraka ev bile götürmeye cesaret edemez hâle gelir. Siyonistlerin tepkisinden, küresel güçlerin yaptırımlarından çekinerek susmayı tercih eder. Suskunluk zamanla alışkanlığa, alışkanlık da teslimiyete dönüşür.

Korku yayıldıkça, insanlar kendilerini güçsüz sanmaya başlar. Oysa güç, önce zihinde başlar. Korku ise yine zihinde büyür. Bir ülke, bir toplum, bir ümmet korkuya teslim olduğunda henüz savaş başlamadan kaybetmiştir. Korku, düşmanın en etkili silahıdır. Çünkü korkan insan kendi zincirini kendi boynuna geçirir.

İşte böyle bir zamanda İran’ın ortaya koyduğu tavır, bu korku iklimine meydan okumaktır. Bu yaşamlar, “adam öldüren mescitte korkusuzca geceleyen adamın tavrına benzer. “ABD güçlüdür, dokunulmazdır” algısına karşı, “Ben Allah’tan başka kimseden korkmam” diyen bir duruş sergilenmektedir. Bu duruşun sembol isimlerinden biri Ayetullah Ali Hamaney’dir. Onun liderliğinde sergilenen kararlılık, birçok kişi tarafından küresel hegemonyanın tılsımını bozma girişimi olarak okunmaktadır.

Eğer birileri korku duvarını yıkarsa, diğerleri de cesaret bulacaktır. Eğer birileri ambargo tehdidine rağmen geri adım atmazsa, yaptırım silahının psikolojik etkisi azalacaktır. Eğer birileri “Ölümden korkmuyorum” diyebilirse, ölümle tehdit edenlerin gücü sorgulanacaktır. Tıpkı mescitteki homurdanmanın, meydan okuma karşısında susması gibi.

Bu bakış açısına göre, küresel sistemin kurduğu korku düzeni ancak korkusuzlukla aşılabilir. Haydutluk olarak tanımlanan müdahaleci politikalar, ancak karşısında dik duran bir irade gördüğünde geri çekilir. Aksi hâlde, korkuya teslim olmuş toplumlar üzerinde tahakküm sürdürmek kolaylaşır. Korku, sömürünün zeminidir. Cesaret ise özgürlüğün kapısıdır.

Ancak burada dikkat edilmesi gereken bir husus vardır: Cesaret, salt meydan okuma değildir. Cesaret, bilinçli ve ilkesel bir duruştur. Korkusuzluk, pervasızlıkla karıştırılmamalıdır. Gerçek cesaret, bedel ödemeyi göze alarak hakikati savunmaktır. Mescitteki adamın cesareti, boş bir inat değil; inancına dayanan bir teslimiyetti. “Allah’tan başka kimseden korkmam” demesi, korkunun merkezini doğru belirlemesiydi. Gücü ilahlaştırmamış, tehdidi mutlaklaştırmamıştı.

Günümüzde de mesele tam olarak budur: Gücü ilahlaştırmak mı, yoksa gücün de sınırlı olduğunu kabul etmek mi? Eğer bir devleti, bir sistemi, bir askeri gücü mutlak ve dokunulmaz kabul ederseniz, zihninizde ona ilahi bir nitelik yüklemiş olursunuz. Bu ise korkunun kalıcılaşmasına yol açar. Oysa hiçbir güç mutlak değildir. Her güç sınırlıdır, her sistem kırılgandır, her hegemonyanın bir sonu vardır.

Bu nedenle, “adam öldüren mescit “hikâyesini bugünün küresel siyasetinin psikolojisini çok doğru ifade ettiğine inanıyorum.. Korku üretmek, korkuyu yaymak, korkuyla yönetmek… Bunlar modern çağın en sofistike kontrol mekanizmalarıdır. Medya, ekonomik yaptırımlar, diplomatik izolasyon, askeri tehditler… Hepsi birer homurdanmadır. Ama o homurdanmaların etkili olabilmesi için insanların içten içe inanmaları gerekir. Eğer insanlar “Bu tılsım gerçek” derse, tılsım işler. Ama biri çıkıp “Korkmuyorum” dediğinde, çatlak oluşur.

İran’ın mevcut duruşu, bu çatlağı büyütme iddiası taşımaktadır. Bu yaklaşım, sadece bir devlet politikası olarak değil; psikolojik bir eşik aşımı olarak görülmektedir. “Korkunun yenilmesi” söylemi, birçok coğrafyada yankı bulmaktadır. Çünkü korku sadece bir ülkeye değil, tüm İslam âlemine ve hatta küresel Güney’e yöneltilmiş bir araç olarak algılanmaktadır.

Elbette bu süreç sancısız değildir. Ambargolar, ekonomik sıkıntılar, diplomatik baskılar gerçektir. Bedel ödemek gerçektir. Fakat korkunun zincirini kırmadan özgürleşmek mümkün değildir. Mescitteki adam, ölümü göze almıştı. Sabah sağ çıktığında kazandığı şey sadece kendi hayatı değil, kasabanın özgürlüğü olmuştu. İnsanlar artık korkmadan o mescitte kalabiliyordu.

Bugün de benzer bir psikolojik eşiğin aşılması hedeflenmektedir. Eğer “ABD dokunulmazdır” algısı yıkılırsa, birçok ülke daha bağımsız politikalar izleme cesareti bulabilir. Eğer yaptırım korkusu mutlak olmaktan çıkarsa, uluslararası ilişkilerde denge değişebilir. Eğer tehdit dili karşısında geri adım atılmadığı görülürse, tehdidin caydırıcılığı zayıflayabilir.

Bu çağrımı herkesin anlamasını istiyorum; Korkuya teslim olmayın. Gücü mutlaklaştırmayın. Tehdidi ilahlaştırmayın. Ölümden korkarak yaşamayı seçmeyin. Çünkü korku, insanı hayattayken öldürür. Cesaret ise bazen ölüm riskini göze alarak gerçek hayatı başlatır.

“Günümüzün korkusuz adamı İran’dır ve özelde Hamaney’dir” ifadesi, bu bakış açısının sembolik ifadesidir. Bu cümle, bir politik tercihten öte, bir psikolojik duruşun altını çizmektedir. Selam, korkusuz olduğunu iddia edenlere değil; korkunun zincirini kırmaya çalışanlara yöneliktir.

Sonuç olarak, “adam öldüren mescit” bir bina değil, bir zihniyettir. O zihniyet korkuyla beslenir. Korku dağıldığında, geriye sadece boş duvarlar kalır. Bugün küresel düzeyde birçok mescit vardır; adı farklıdır ama işlevi aynıdır. İnsanları içeri girmeden öldüren, ruhlarını teslim alan korku mekânları…

Birileri o kapıdan içeri girip “Korkmuyorum” demedikçe, o mescitler ayakta kalmaya devam edecektir. Ama biri çıkıp meydan okuduğunda, homurdanmalar susacaktır. Tılsımlar bozulacaktır. Sıvalar dökülecek, çürümüşlük ortaya çıkacaktır. Ve insanlar sabah olduğunda, korkunun aslında bir vehim olduğunu anlayacaktır.

Mesele budur: Korkunun mescidini yıkmak. Cesaretle, inançla, bedel ödemeyi göze alarak… Çünkü özgürlük, korkunun tılsımı bozulduğunda başlar.

Erol Kekeç/01.03.2026/Sancaktepe/İST

“Yetimin Hakkı, İmanın Aynasıdır-Kur’an-ı Kerim Işığında Dün, Bugün ve Yarın”

Kur’an-ı Kerim, insanın hem Rabbine hem de insana karşı sorumluluğunu hatırlatırken, özellikle “yetim” ve “fakir” gibi en korunmasız kesimleri merkeze alır. Nisa Suresi’nin 2. ayeti, aslında bir hukuk maddesi değil, bir ahlak manifestosudur. Bir toplumun kalitesini, vicdanını ve imanının samimiyetini ölçen bir terazidir.

“Yetimlere mallarını verin…” emriyle başlayan bu ilahi çağrı, mülkiyetin sadece maddi bir hak olmadığını, aynı zamanda ağır bir emanet olduğunu öğretir. Yetimin malı, sadece bir para değildir. O, kaybedilmiş bir babanın, eksilmiş bir güvenin, yarım kalmış bir hayatın telafisidir. Fakirin hakkı ise sadece sadaka ile geçiştirilecek bir lütuf değil, zenginin malına Allah tarafından konulmuş görünmez bir paydır.

Ne var ki bugün baktığımızda, bu ayeti dillerinden düşürmeyen, kürsülerde, meydanlarda, ekranlarda “yetimin hakkı” diye haykıran birçok insanın, iş pratiğe geldiğinde bambaşka bir yüz takındığını görüyoruz. Sözde yetim hassasiyeti, sözde fakir sevgisi, sözde adalet vurgusu… Ama perde arkasında; kamu malına uzanan eller, bağış paralarını kişisel çıkarına çeviren vicdanlar, “emanet” kavramını sadece lafta tutan kalpler…

İşte asıl acı tablo burada başlıyor.

Dün, Emanetin Omuzlarda Olduğu Zamanlar

Geçmişe baktığımızda, İslam toplumlarında “emanet” kavramının ne kadar ağır yaşandığını görürüz. Bir yetimin parasına dokunmak, sadece hukuki bir suç değil, toplumsal bir utançtı. İnsanlar, yetim malına karışmamak için neredeyse korkuyla titrerdi. Çünkü bu, Allah’a savaş açmak gibi görülürdü.

Eskiler, “Yetim malı ateştir” derdi. Bu söz, bir mecazdan ibaret değildi. Gerçek bir iman bilincinin dışa vurumuydu. Bir lokmanın bile hesabının sorulacağını bilen insanlar, başkasının hakkına uzanmaktan utanırdı. Fakirin sofrasından çalınan her lokmanın, insanın boğazında düğümleneceğine inanırlardı.

Elbette geçmişte de hatalar vardı. Hiçbir dönem masum değildi. Ama yanlış yapanlar, en azından yanlış yaptıklarını biliyorlardı. Vicdanları susmamıştı. Utanıyorlardı. Gizliyorlardı. Kendilerini savunmak için dini kullanmıyorlardı.

Bugün ise durum çok daha tehlikeli.

Bugün, Dindarlık Kılıfına Sarılmış İstismar

Bugün en büyük problem, zulmün “dindarlık” ambalajıyla sunulmasıdır. Yetimin hakkını yiyen, fakirin payını gasp eden, kul hakkını hiçe sayan insanlar, aynı zamanda “Müslüman” kimliğiyle ortalıkta dolaşabiliyor.

Daha da kötüsü: Bunu utanmadan yapabiliyorlar.

Bir yandan “faize karşıyız” diyorlar, diğer yandan yetim parasını kendi kasalarına aktarıyorlar. Bir yandan “kul hakkı en büyük günahtır” diye konuşuyorlar, öte yandan binlerce yoksulun hakkını birkaç imzayla buharlaştırıyorlar. Bir yandan “ahlak” nutukları atıyorlar, diğer yandan ahlaksızlığın merkezinde duruyorlar.

Bu nasıl bir çelişkidir?

Bu nasıl bir parçalanmışlıktır?

Bu, iman ile vicdan arasındaki bağın kopmasıdır. İnanç, kalpten çıkıp slogana dönüşmüştür. Dindarlık, ahlaki bir duruş olmaktan çıkıp bir kimlik kartına indirgenmiştir.

Bugün birçok insan için “Müslüman olmak”, adil olmak anlamına gelmiyor. Merhametli olmak anlamına gelmiyor. Yetimin gözyaşından korkmak anlamına gelmiyor. Sadece belli cümleleri kurmak, belli sembolleri taşımak, belli çevrelere ait olmak anlamına geliyor.

Oysa ayet çok nettir:

“Onların mallarını kendi mallarınıza katıp yemeyin.”

Bu, dolambaçlı bir ifade değildir. Yoruma açık değildir. Net bir uyarıdır.

Ama biz, bu netliği kendi çıkarlarımıza göre bulandırmayı öğrendik.

Fakirin Hakkı, Sadaka Değil, Borçtur

Toplumda yaygın bir yanlış anlayış vardır: Fakire verilen yardım, zenginin lütfu gibi görülür. Oysa Kur’an’ın bakışında durum tam tersidir. Fakirin malda hakkı vardır. Yani zengin, o hakkı verdiğinde iyilik yapmış olmaz; borcunu ödemiş olur.

Bugün birçok kişi, küçük yardımlar yaparak büyük haksızlıklarını örtmeye çalışıyor. Bir yandan milyonları haksız yollarla kazanıyor, diğer yandan birkaç koliyi dağıtıp “hayırsever” ilan ediliyor.

Bu bir vicdan aldatmacasıdır.

Yetimin parasını yiyip, sonra ona bir mont almak, adalet değildir. Fakirin payını gasp edip, sonra iftar vermek, takva değildir. Kamu malını talan edip, sonra cami yaptırmak, günahı silmez.

Çünkü Allah, yapılan hayra değil, yapılan zulme bakar.

Din, Vicdanı Uyutma Aracı Değil, Uyandırma Çağrısıdır

En tehlikeli şey, dinin zulmü meşrulaştırmak için kullanılmasıdır. Bir insan, haksızlığını dini kavramlarla süslediğinde, artık sadece kendine değil, dine de zarar verir.

Yetim hakkı yiyen bir insan, sadece bir çocuğun geleceğini çalmaz. Aynı zamanda toplumun adalet duygusunu da öldürür. Fakirin payını gasp eden bir düzen, sadece ekonomik bir sorun üretmez; ahlaki bir çöküş üretir.

Bugün gençlerin dinden soğumasının en büyük sebeplerinden biri, bu çelişkidir. Sözüyle başka, haliyle başka olan “dindar” profili…

Gençler şunu görüyor:

Namaz kılan ama adaletsiz olanlar.

Oruç tutan ama merhametsiz olanlar.

Ayet okuyan ama kul hakkı yiyenler.

Ve şu soruyu soruyorlar:

“Eğer din buysa, ben neden inanayım?”

Bu soru, hepimizin vicdanında yankılanmalıdır.

Yarın, Hesap Günü ve Tarihin Hükmü

Bugün birçok insan, yaptığı haksızlıkların hesabını dünyada vermeyeceğini sanıyor. Güçlü olduğu sürece dokunulmaz olduğunu düşünüyor. Parası, makamı, çevresi olduğu sürece güvende olduğunu zannediyor.

Ama tarih, bu tür insanların mezar taşlarıyla doludur.

Daha önemlisi: Ahiret gerçeği vardır.

Yetimin gözyaşı, Allah katında sessiz kalmaz. Fakirin ahı, er ya da geç sahibini bulur. Bu dünyada olmasa bile, öte dünyada mutlaka karşılık bulur.

Orada ne makam geçerli olacak, ne unvan.

Ne alkış kalacak, ne destekçiler.

Sadece hesap kalacak.

Ve o gün, “Ben Müslümandım” demek yetmeyecek.

“Ben ayet okurdum” demek kurtarmayacak.

“Ben hayır yapardım” demek yeterli olmayacak.

Sorulacak soru şu olacak:

“Emanete nasıl davrandın?”

Gerçek Dindarlık, Elini Yetimin Malından Çekmektir

Gerçek Müslümanlık, kürsüde konuşmak değildir. Sosyal medyada ayet paylaşmak değildir. Dini sloganlar üretmek değildir.

Gerçek Müslümanlık:

• Yetimin parasına titremektir.

• Fakirin hakkını gözetmektir.

• Kendi çıkarından vazgeçebilmektir.

• Haksız kazanca “hayır” diyebilmektir.

• Kimse görmese bile doğru kalabilmektir.

Bir insan, yetimin malına uzanıyorsa, ne kadar ibadet ederse etsin, imanında ciddi bir problem vardır. Çünkü iman, sadece dilde değil, ahlakta görünür.

Şimdi Aynaya Bakma Zamanı

Bu ayet, başkalarını yargılamak için değil, önce kendimize bakmak için inmiştir. Her birimiz şu soruyu sormalıyız:

Ben, bilerek ya da bilmeyerek, birinin hakkını yiyor muyum?

Ben, bana emanet edilene sadık mıyım?

Ben, fakirin payına saygı duyuyor muyum?

Ben, gücüm varken adil miyim?

Eğer bu sorulara dürüstçe cevap vermezsek, ne yazarsak yazalım, ne konuşursak konuşalım, sadece kendimizi kandırmış oluruz.

Unutmayalım:

Yetimin malı, masum bir çocuğun duasıdır.

Fakirin hakkı, kırık bir kalbin feryadıdır.

Ve bu sesler, er ya da geç Arş’a ulaşır.

Dilerim ki bizler, bu ayeti sadece okuyanlardan değil, yaşayanlardan oluruz.

Dilerim ki dinimiz, sözümüzde değil, ahlakımızda görünür.

Dilerim ki yarın, “keşke” demek zorunda kalmayız.

Erol Kekeç/27.02.2026/Sancaktepe/İST

NOT:28 Şubat anısına geldiğimiz noktayı ele alan bir gözlem yazısı...